به گزارش رادیو نیوز به نقل از روابط عمومی برون مرزی، افتتاح این رادیوهای اینترنتی در ادامه راه‌اندازی سایت‌های رادیو اسلام در پنج رادیو دیگر اداره کل اروپا و آمریکا معاونت برون مرزی انجام گرفت که از سال گذشته به پنج زبان اروپایی انگلیسی، فرانسه، آلمانی، ایتالیایی و روسی شروع به کار کرده و به فعالیت خود ادامه می‌دهد.

در این مراسم که با حضور کارکنان رادیوها، مدیران رادیو، مدیر روابط عمومی و دکتر اخگری، مدیرکل رادیوهای اروپا و آمریکا برگزار شد از کارکنان این رادیوها قدردانی صورت گرفت.

دکتر اخگری در سخنانی به تببین رویکردهای مهم در سایت‌های اسلام پرداخت و گفت: مسلمانان در اروپا به غیر از منطقه بالکان، اقلیت بزرگ دینی این قاره را تشکیل می‌دهند. این سایت‌ها دو رویکرد عمده را دنبال می‌کنند که عبارت است از رویکرد اول معرفی اسلام و احکام، اعتقادات، اهل بیت، تشییع و …، رویکرد دوم رصد کردن اتفاقاتی که در حوزه اسلام در منطقه اروپا و آمریکا می‌افتد. در مرحله اول راه‌اندازی این رادیوها بیشتر از منابع آرشیوی استفاده می‌کنیم اما در مرحله دوم تولید برنامه‌ها با رویکرد اسلام در منطقه تحت پوشش مدنظر قرار دارد. فعالیت‌های دیگری نیز کار ما را در این فاز تکمیل می‌کند، که می‌توان به راه‌اندازی کتابخانه دیجیتالی و صوتی اشاره کرد.

همچنین دکتر اخگری به همکاری‌های اداره کل اروپا وامریکا با سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی و نیز بنیاد شهید مطهری و بنیاد بعثت اشاره کرد که با همکاری آنها کتاب‌های صوتی در حوزه اسلام تولید خواهد شد. تولید محتوای مولتی مدیا در حوزه اسلام از جمله فعالیت‌های دیگر این رادیوهاست.

به گفته دکتر اخگری، کلیه ادعیه ماه مبارک رمضان به ۸ زبان با سه قرائت مختلف تهیه شده است و در سایت‌های رادیو اسلام قرار می‌گیرد. این فایل‌های صوتی مولتی مدیا قابل دانلود از سایت‌های رادیو اسلام است.

مدیر کل رادیوهای اروپا و امریکا همچنین به موضوع تحول در خبر اشاره کرد و گفت:‌ تحریریه آنلاین با تغییر وضعیت در دبیری خبر و سردبیری به زودی در این اداره کل ایجاد خواهد شد.

***

عدالت منش، مدیر رادیو اسپانیایی نیز در مراسم افتتاح سایت رادیو اسلام این رادیو، ضمن تبریک میلاد خجسته امام حسن مجتبی (ع)، به تشریح برنامه‌های این رادیو پرداخت.

عدالت منش همچنین نیاز مخاطبان به آشنایی بیشتر با دین اسلام را از دلایل راه‌اندازی این سایت عنوان کرد و گفت: مخاطبان از طریق ایمیل‌های ارسالی سوالاتی را در مورد دین سلام مطرح که ما هم در لابلای برنامه‌های سیاسی و اقتصادی، به سوالات آنها پاسخ می‌دادیم و این احساس نیاز، منجر به ایجاد یک سایت مستقل در مورد اسلام و با زبان آن منطقه شد.

***

سیدکاظم رضایی، مدیر رادیو آلبانیایی در سخنانی در آیین افتتاح رادیو اسلام، خاطرنشان کرد: بررسی اوضاع اسلام و مسلمانان منطقه بالکان، به ویژه مناطق آلبانیایی زبان از محورهای اصلی برنامه‌های رادیو اسلام اینترنتی به زبان آلبانیایی است.

وی افزود: در برنامه‌سازی، اساساًً بر وحدت اسلامی با توجه به اینکه اغلب مسلمانان منطقه بالکان سنی مذهب هستند، تأکید خواهد شد. در برنامه سازی رادیو اسلام به این موضوع توجه شده که فرصت و شادی جدیدی برای مسلمانان بالکان ایجاد کنیم. بالغ بر ۷ میلیون مسلمان آلبانیایی زبان در منطقه بالکان ساکن هستند و در واقع مخاطبان آلبانیایی زبان، به ویژه علاقه‌مندان و محققان اسلام شناس به یک بخش جداگانه در حوزه اطلاع‌رسانی درباره اسلام نیاز داشتند و بر همین اساس راه اندازی این سایت مدنظر بوده است.

به گفته مدیر رادیو آلبانی ، نکته حائز اهمیت در راه‌اندازی سایت صدای اسلام این رادیو این است که پس از فروپاشی نظام‌های کمونیستی در منطقه بالکان، رسانه‌های دیداری و شنیداری غربی و صهیونیستی به جدایی دین از سیاست دامن زده و دور کردن مسلمانان از باورها و تبلیغ زندگی غربی را به عنوان محور برنامه‌های خود قرار داده‌اند. با این حال، مسلمانان منطقه بالکان به دنبال احیای دین و معنویت بوده و در این راستا، مخاطبان آلبانیایی زبان منطقه بالکان سوالاتی درباره اسلام حقیقی یا همان اسلام ناب محمدی (ص) داشته و دارند.

رضایی در پایان ابراز امیدواری کرد: با توجه به اینکه شعار برنامه‌سازان رادیو آلبانیایی تجدید حیات اسلام در بالکان است، با افتتاح سایت صدای اسلام در این رادیو، این هدف مقدس محقق شود.

***

معمر ممشویچ، مدیر رادیو بوسنی هم در این مراسم در سخنانی ، برنامه‌های رادیو بوسنی را تشریح کرد.

ممشویچ گفت ‌ سایت رادیو اسلام نسبت به سایت قبلی رادیو می تواند تعامل بیشتری در منطقه و مخاطبان رادیو ایجاد کند.

وی با اشاره به فعالیت و حضور وهابیون در منطقه تصریح کرد: آنها می‌خواهند چهره مذهب تشیع را مخدوش و وظیفه اصلی ما این است که چهره واقعی تشیع را درآنجا معرفی کنیم.

در پایان این مراسم برنامه نرم افزاری ادعیه ماه مبارک رمضان به ۸ زبان اروپایی رونمایی شد.

***

اداره کل اروپا و امریکا معاونت برون مرزی روزانه با ۳۵ ساعت پخش برنامه رادیویی به ۸ زبان زنده جهان، مناطق اروپا(قاره اروپا)، آمریکا (قاره آمریکا، اقیانوسیه، مناطقی از آفریقا، آسیای میانه و شبه قاره هند) را تحت پوشش رسانه‌های خود قرار داده است. یکی از این رادیوها، رادیو آلبانی است.

سایت رادیو آلبانی فعالیت خود را در سال ۱۳۸۵ آغاز کرد. از آنجایی که در بین کشورهای اروپایی، آلبانی تبارها بخش بیشتری از مسلمانان حدوداً ۵ میلیون نفر را شامل می‌شوند که در آلبانی، مقدونیه، کوزوو و مناطق دیگر بالکان سالکن هستند، لذا معاونت برون مرزی صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران را بر آن داشت تا این سایت را راه اندازی و آلبانی تباران و بخصوص مسلمانان آلبانی را از اخبار و اطلاعات و دیگر مسائل موردنیاز محروم نکرده و نیازهای آنان را در حد توان برطرف کند.

از اهداف این سایت می‌توان به مواردی از جمله معرفی تصویر واقعی جمهوری اسلامی که از سوی استکبار معکوس نشان داده شده‌است، بازگو کردن سیره اهل بیت پیامبر(ص)، یادآوری مسائل مشترک فرهنگی بین ایران و آلبانی، افشای مقاصد استکبار و قدرتهای سلطه گر در آلبانی، منطقه بالکان و سایر نقاط جهان و نیز معرفی شاعران ایرانی و ایران‌شناسان آلبانی برشمرد.

برنامه آموزش زبان فارسی از دیگر برنامه‌های سایت است که مورد توجه بینندگان سایت قرار گرفته است. همچنین راهی به سوی نور از جمله برنامه‌هایی است که درون سایت قرار داده شده و تفسیر آسان آیات قرآن را برای بینندگان سایت فراهم می‌کند.

سایت این رادیو، روزانه ۵۰۰ نفر بازدیدکننده دارد.

به گزارش رادیو نیوز، براساس آخرین نظرسنجی‌ها در شهر تبریز، شبکه استانی صدا در بهار امسال، ۲۸ و ۲ دهم درصد شنونده داشته که این میزان در مقایسه با مدت مشابه سال قبل به میزان ۵ و ۲ دهم درصد افزایش یافته است.

۴۲ درصد از شنوندگان این شبکه هر روز هفته شنونده برنامه‌ها بوده‌اند و به طور متوسط ۳ ساعت و ۳۰دقیقه در روز به برنامه‌های آن گوش داده‌اند.گفتنی است که محل گوش دادن به برنامه‌ها به ترتیب منزل(۶۵ و ۶ دهم درصد)، اتومبیل(۹ و ۲ دهم درصد) و محل کار (۹ و ۲ دهم درصد) ذکر شده‌است.

همچنین برنامه‌های آخشاملار(۷۲ و ۲ دهم درصد)، خانواده(۶۴درصد) و کندیمیز(۵۴ و ۴ دهم درصد) به ترتیب ۳ برنامه مورد علاقه شنوندگان عنوان شده و میزان رضایت شنوندگان نیز به ترتیب از برنامه‌های خانواده، سایه روشن و سحرلر بیش‌تر از سایر برنامه‌ها معرفی شده‌است.

در شرایطی که در سال‌های اخیر تعداد شبکه‌های‌ تلویزیونی انگلیس رشد چشم‌گیری داشته و استفاده از اینترنت و دستگاه‌های پخش موسیقی mp3 نیز به‌شدت رواج یافته، بررسی‌ها نشان می‌دهد که رادیو هم‌چنان رسانه‌ی اول مردم این کشور است.

به گزارش رادیو نیوز به نقل از تلگراف، شبکه های رادیویی انگلیس بویژه رادیویک، بی.بی.سی چهار و لایو اسپرت روزانه میلیون‌ها شنونده داشته و سالانه در حدود چهار درصد نیز به شنوندگان شبکه‌های رادیویی انگلیسی افزوده می‌شود، این درحالی است که براساس نظرسنجی‌های انجام شده، داستان‌های درام پرطرفدارترین برنامه‌ی رادیویی در کشور انگلستان محسوب شده و پس از آن، گزارش زنده مسابقات ورزشی و برنامه‌ی اخبار در رده‌های بعدی قرار دارند.

نویسندگی برنامه «نغمه‌های بهشتی» را شوئیچی کیتاگاوا، از پژوهشگران موسیقی ایران و خاورمیانه در ژاپن برعهده دارد. کیتاگاوا که از شیفتگان فرهنگ و هنر ایران است، ضمن پژوهش بر روی موسیقی ایرانی، با پشتکار فراوان نوازندگی برخی سازهای ایرانی از جمله تنبور و تار را نیز به خوبی فراگرفته‌است.

تهیه‌کنندگی برنامه «نغمه‌های بهشتی» را مینا شکرالله و اجرای آن را ستسوکو فوکوموتو و ساچیکو شیباتا برعهده دارند.

به گزارش ایسنا، رادیو ژاپنی صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران، روزانه به مدت یک ساعت برنامه‌های فرهنگی، مذهبی، اجتماعی و سیاسی از طریق رادیو موج کوتاه، اینترنت و ماهواره برای مخاطبان ژاپنی زبان پخش می‌کند.

به گزارش رادیو نیوز به نقل از بی بی سی از آغاز بحث و جدل هایی که در این باره در دادگاه های ایتالیا در جریان بوده است، یک دهه می گذرد.

دستور انجام تحقیق جدید از سوی یک قاضی صادر شده و توسط معتبرترین بیمارستان سرطان در ایتالیا انجام شده است.

یک گزارش سیصد صفحه ای نتیجه گیری کرده است که میان آمار مرگ و میر ناشی از سرطان که به طور غیرعادی بالا بوده است و تشعشعات ساطع از شصت فرستنده عظیم رادیویی ارتباط زیادی وجود دارد.

واتیکان می گوید از نتیجه گیری محققان حیرت زده است و شواهد مغایر آن را ارائه خواهد داد.

شصت فرستنده بزرگی که در مرکز مجادلات قرار دارد، در قرن بیستم و روی مزرعه ای که متعلق به واتیکان و نزدیک پایتخت ایتالیاست، کار گذاشته شده است.

از این فرستنده ها برنامه های رادیو واتیکان به سراسر جهان روی امواج کوتاه و متوسط پخش می شود. دیوید ویلی، گزارشگر بی بی سی در رم می گوید با گسترش استفاده از اینترنت، فن آوری به کار برده شده برای ارسال برنامه های رادیو واتیکان امری غیرلازم است.

در بسیاری از کشورهای کاتولیک جهان، شبکه های رادیویی برخی برنامه های رادیو واتیکان را از روی اینترنت و به صورت محلی پخش می کنند.

مردمی که در نزدیکی فرستنده های رادیو واتیکان زندگی می کنند، ادعا کرده اند که امواج رادیویی، دریافت برنامه های تلویزیونی و سایر دستگاه های الکترونیکی آنها را مختل کرده است.

به گزارش ایسنا، در ابتدای این نشست امیر دبیری مهر درباره سه عنوان «رادیو، آگاهی و افکار عمومی» اظهار کرد: برای تعریف این سه واژه باید در قالب سه علم سخن گفت؛ رادیو در چارچوب علم ارتباطات و رسانه، آگاهی در چارچوب جامعه شناسی و مطالعات فرهنگی و افکار عمومی هم در حوزه علوم سیاسی و جامعه شناسی سیاسی قرار می‌گیرد. بهترین تعریف از رادیو، آن را یکی از اصیل‌ترین و سنتی‌ترین رسانه‌های گرم معرفی می‌کند. رادیو رسانه‌ای با مختصات جدید است که می‌شود آن را به مطبوعات اواخر دهه ۱۹۸۰ میلادی تشبیه کرد؛ یعنی زمانی که وسایل الکترونیک با شتاب وارد زندگی ما شدند. آن زمان پرسش بزرگی نزد متفکران شکل گرفت که رسانه‌های مکتوب چه می‌شوند و آیا با وجود رسانه‌های جدید باقی می‌مانند یا خیر؟ پستمن پیش‌بینی کرد که گرچه مطبوعات با ورود رسانه‌های جدید به سپهر جامعه به چالش کشیده می‌شوند، اما باقی می‌مانند.

وی که به عنوان مشاور معاون ارتباطات و امور بین‌الملل، مشاور قائم مقام سازمان صدا و سیما، سردبیر و کارشناس- مجری برنامه‌های سیاسی رادیو گفتگو، دبیر شورای ایرانیان خارج از کشور صدا و سیما و دبیر شورای عالی کارشناسان رادیو عهده‌دار مسوولیت بوده است ادامه داد: الان حتی چند رسانه‌ای‌ها هم آمده‌اند اما جای مطبوعات و کتاب را تنگ نکرده‌اند. رادیو هم همین وضعیت را دارد. با آمدن شبکه‌های متعدد تلویزیونی و تغییرات فناوری، یعنی تغییر برنامه‌سازی از آنالوگ به دیجیتال که امکان تعدد شبکه‌های تلویزیونی را ایجاد کرد، همان تجربه کتاب تکرار شد. معلوم شد که رادیو می‌ماند و مشتری خودش را دارد. واقعیت این است که فضای رسانه محدود نیست که یک رسانه جای دیگری را تنگ کند، اما فضا رقابتی است چون انسان محدود در زمان است. اما این نباید به ما خوش خیالی بدهد که رادیو بر اساس عهد نانوشته‌ای همواره تأثیرگذار خواهد بود.

دبیری مهر با بیان این که خود رسانه رادیو به شدت نیازمند بازاندیشی است، اظهار کرد: چطور می‌شود به گونه‌ای بهتر آن را برای بیان پیام استفاده کرد. اگر این باز اندیشی صورت نگیرد رادیو دچار سرخوردگی و دست اندرکاران رادیو هم دچار احساس ضعف و باخت قبل از بازی خواهند شد.

وی در مورد آگاهی، گفتن یک نکته را ضروری دانست و گفت: در معنای جامعه‌شناسی آگاهی، دو برداشت وجود دارد؛ یکی «مادی گرایانه و تحت تأثیر فلسفه مارکسیسم» یعنی آگاهی در خدمت هدف دیگری و نه آگاهی به ما هُوَ آگاهی یا آگاهی در خدمت آگاهی. اساساً در مارکسیسم که اندیشه‌های آن حدود صد سال بر تمام عالم اندیشه سیطره داشت و تأثیر گذاشت، نگاه ابزاری به آگاهی وجود دارد. اما آگاهی در جهان پسامُدرن خودش اهمیت پیدا کرده‌است و حتی تبدیل به هدف شده‌است.

دبیری مهر با بیان اینکه در دنیای جدید، انسان برای آگاهی هزینه می‌کند، اظهار کرد: اینکه امروزه کالاهای فرهنگی بخشی از زندگی افراد جامعه شده‌اند و این قدر رونق پیدا کرده‌اند، نشان دهنده معکوس شدن رابطه‌ی آگاهی و مادیات است. یعنی امروز مادیات در خدمت آگاهی قرار گرفته است. در فرهنگ ایرانی اسلامی هم آگاهی همین شأن را دارد و خودش هدف است و ابزار نیست. در قرآن داریم که «هَل یَستَویَ الّذینَ یَعلَمونَ وَ ما لایَعلَمون» این یک پرسش انکاری است. یعنی کسانی که می‌دانند و نمی‌دانند با هم برابر نیستند. آگاهی هم باید در چنین فضایی تعریف شود. ارضای کنجکاوی های انسان امروزه جزء اهداف او شده‌است.

وی با بیان افکار عمومی امروزه در واقع بر دو حوزه از حوزه‌های سیاست، تأثیرگذاری کاملاً مستقیم دارد، اظهار کرد: تصمیم سازی که کار کارشناسان و تصمیم گیری که کار سیاستمداران است نمی تواند جدا از افکار عمومی صورت گیرد. یکی از دلایل این امر، نظریه سیستمی دیوید ایستون است که یکی از ساز و کارهای تعیین کننده در آن بازخورد است که در افکار عمومی شکل می‌گیرد. پس حتماً یکی از مهمترین کارکردهای رادیو به عنوان یک رسانه، آگاهی بخشی است و آگاهی بخشی هم حتماً در فرایند تصمیم سازی و تصمیم گیری دخیل است که آن هم در شکل گیری فضای اجتماعی نقش بزرگ و پررنگی دارد.

***

دکتر مریم جلالی حیطه و قلمرو بحث را محدود کرد و افزود: اگر از روش شناسی کیفی و بحث‌های بازار و مارکتینگ استفاده کنیم و بپذیریم که افکار عمومی، بازار عرضه و تقاضا را برای رادیو فراهم می کند و چگونگی ارایه کالایی به نام آگاهی را که از طریق رادیو شکل می گیرد، شکل می‌دهد. اگر تاریخی بررسی کنیم در اصل حضور رادیو به خاطر آگاهی بوده است و یکی از انگیزه‌های مردم و مخاطبان هم در استفاده از رسانه همین بوده است. در تفاوت اطلاع رسانی و آگاهی بخشی، باید گفت اطلاع رسانی یعنی آنچه افکار عمومی نمی‌داند و رسانه به اطلاع آنها می‌رساند و آگاهی بخشی یعنی آنچه مخاطب می‌داند اما کم، غلط و یا منحرف می‌داند. اگر این به راه آوردن و تصحیح افکار عمومی را به معنای آگاهی بخشی بگیریم، آگاهی بخشی در ذات رادیو وجود داشته است. رادیو هیچ گاه به عنوان یک رسانه سرگرمی ساز مورد توجه نبوده است. حتی در مورد پخش موسیقی هم همین طور است. موسیقی به نوعی زمینه‌ساز آگاهی بخشی است.

وی مشکل را این مساله دانست که ما گاهی در مورد کارکردهای رسانه دچار افراط و تفریط می‌شویم و افزود: واژه‌ای که بکار می‌بریم مثل آگاهی، با پیشینه‌اش قطع رابطه می‌کند و به عنوان کل دیده نمی‌شود. مخصوصاً وقتی یکی از متولیان فرهنگ چون رهبر فرزانه انقلاب اسلامی اشاره‌ای به یک واژه می‌کند آن واژه برای ما برجسته می‌شود. این خودش منجر به خلأیی می شود و آن واژه بصورت سطحی تکرار می شود. در این شرایط مثل جذابیت اخبار زرد با آن واژه برخورد می شود. من نگرانم که واژه آگاهی هم همین سرنوشت را پیدا کند. درحالی که به گفته آقای امیر دبیری مهر، روزی آگاهی ابزاری برای مقصد دیگری بوده است، اما امروزه جزو مقتضیات زندگی مردم است.

جلالی اظهار کرد: ما می توانیم سه سطح آگاهی را در سه سطح بشریت، انسانیت و آدمیت قایل شویم. آگاهی در سطح انسانیت وارد می‌شود و در سطح بعدی، انتخاب هم به این آگاهی اضافه می‌شود. سه سطح آگاهی را هم می‌توان معنویت، شریعت و معرفت دانست. این رابطه‌ها تنگاتنگ است و باید ماتریسی برای آن طراحی کرد. نمی‌شود یک گندم را از درون یک خرمن درآورد و معنا کرد.

امیر دبیری مهر اظهار کرد: اگرچه رسانه باید کارکرد آینه داشته باشد، باید حتما نقش پیشرو و جریان ساز و آگاهی بخش هم داشته باشد. ارتباط رسانه با نخبگان هم در همین حوزه تعریف می‌شود. به همین دلیل، رسانه‌ای که تعریف درستی از نخبگان و ارتباط مناسبی با آنها نداشته باشد و اندیشه نخبگان در تولیدات رسانه‌ای آن دیده و شنیده نشود، در پایه‌های اساسی خود آسیب‌پذیر می‌شود و در نهایت، به یک رسانه پوپولیست و مبتذل تبدیل می‌شود که تابع امواج اجتماعی قرار می‌گیرد.

وی ادامه داد: به طور کلی، آگاهی و رابطه آن با رسانه بر دو گونه است: آگاهی مورد نیاز مخاطب که از دو شیوه قابل تشخیص است: اول؛ نیازی که خود مخاطب اعلام و درخواست می‌کند مانند نیاز به پخش موسیقی از رادیو یا پخش اخبار و اطلاع رسانی. اینها نیازهای آشکار است.

دبیری مهر افزود: شیوه دوم دریافت نیازهای غیررسمی مخاطبان است که در اَشکال مختلف بروز پیدا می کند. این نیازها شاید هرگز بیان نشوند اما بسیار مهمتر از نیازهای دسته اول هستند. در اینجا رسانه باید با ولَع، نیازسنجی کند و آگاهی‌های مورد نیاز مخاطب را شناسایی کند. به عنوان مثال، سال‌هاست که جامعه راجع به رابطه زن و مرد و روابط جنسی اطلاعات می‌خواهد اما رسانه به دلیل وجود تابوهایی، از دادن این اطلاعات به مخاطب پرهیز می‌کند.

به گفته وی رسانه به دلایلی که خیلی هم مبانی محکمی ندارد از ارایه آن سرباز زده و مخاطب به سمت محتواهایی سوق پیدا کرده است که دیگر مدیریت آن هم در دست ما نیست.

دبیری مهر، دسته بعدی را آگاهی دانست که مخاطب نیازی به آن حس نمی‌کند و افزود: این دیگر کار رسانه است که برای آن آگاهی در مخاطب نیاز ایجاد کند. منظور من آگاهی کاذب نیست. منظور، آگاهی‌های ضروری است. مثلا شاید یک انسان به ورزش احساس نیاز نکند اما یک متخصص می‌تواند این آگاهی را در او ایجاد کند. در جامعه ما باید حوزه‌های مورد نیاز جامعه شناسایی شود تا رسانه در آگاهی بخشی به مخاطب در آن حوزه ها نقش پیشرو پیدا کند.

او برای حوزه سیاست و جامعه سه مفهوم کلیدی قائل شد و افزود: امنیت ملی، وحدت ملی و منافع ملی. این حوزه‌ها حوزه‌های پیشینی هستند؛ یعنی برای مدیریت آنها در حوزه سیاسی – اجتماعی باید از قبل به سراغشان رفت. اینها از آن حوزه‌هایی نیستند که وقتی به خطر افتادند رسانه بتواند کاری کند و آگاهی بخشی مطلوبی داشته باشد. بعد از بحران در این حوزه‌ها، رسانه هم دچار بحران در تصمیم گیری خواهد شد. نباید اهالی رسانه دچار خود بزرگ‌بینی شوند. رسانه در فرآیندها بیشترین تأثیر را دارد اما در پروژه‌ها خیر.

مریم جلالی نیز در ادامه صحبت‌های دبیری مهر اظهار کرد: وقتی ما پدیده‌ای را بررسی می‌کنیم باید ببینیم در چه جهان‌بینی آن را مطرح می‌کنیم. متأسفانه ما زیرساخت مفهومی برای رسانه‌مان نداریم. یعنی نقشه جامع رسانه‌ای یا همان تئوری هنجاری رسانه‌ای جمهوری اسلامی ایران هنوز تدوین نشده و ما در حال آزمون و خطا هستیم.

وی ادامه داد: همانطور که می‌دانید رادیو یک ارمغان وارداتی است که قبلاً یک پیشینه تئوریک داشته است. در یک نظریه رسانه ابزار قدرت و در دست سرمایه دار است. نازی، بهره برداری خاص خود را می‌کند؛ کاپیتالیسم هم به همین ترتیب. اما حالا که این رسانه در دست ایدئولوژی اسلامی قرار گرفته، با این ارمغان وارداتی باید چه کند؟ آیا این رادیو، یک رسانه ایجادی است یا قرار است از منبع دیگری الهام بگیرد و خط مشی آن چیز دیگری باشد؟ در حال حاضر سواد رسانه‌ای مخاطب به گونه‌ای نیست که ما بتوانیم ایجاد آگاهی کنیم. ما فقط می توانیم زمینه‌سازی کنیم. الان فرهنگ سازی با فرهنگ پذیری اختلاط معنایی پیدا کرده‌است و همین طور آگاه سازی با آگاهی پذیری.

جلالی با بیان اینکه خود آگاهی را می‌توان به چند گونه نگاه کرد: آگاهی نسبت به خود، آگاهی نسبت به دیگران یا اصلا چیز دیگر. همانطور که بعضی اندیشمندان می گویند، انسان همه چیز را در درون خود دارد و فقط نیازمند کشف آن است. رسانه هم به عنوان یک کاتالیزور که فرایند این کشف را تسریع می کند یا کاهش می دهد عمل می کند.

در زمینه آگاهی، رسانه گاهی به خودآگاهی درونی اشاره می کند و گاهی اتفاقاً حواس انسان را از خودش پرت می کند و به پدیده های دیگر متوجه می سازد. رسانه‌های غربی معمولا این کار دوم را انجام می‌دهند که بر اساس یک هدف معین انجام می‌شود. اگر این پشتوانه و زیرساخت مفهومی برای رسانه ما و بالاخص برای رادیو لحاظ بشود، به درک روشنتری از آن آگاهی می‌رسیم.

یک آسیب جدی که در این زمینه این است که در زیر عبارت رسانه آگاهی بخش، این تبَختُر رسانه‌ای به‌وجود می‌آید که رسانه همه چیز را می‌داند و قرار است آن را به مردم بدهد. این نگاه قیم مآبانه آسیب جدی این ادبیات است.

در این نشست جلالی در پاسخ به این پرسش که آیا رسانه ما دچار فقدان نگاه واقع بینانه نسبت به خود شده‌است؟ گفت: فقدان نگاه کل نگر؛ شاید نگاه واقع بینانه داشته باشد اما جزیی می‌بیند. اجازه بدهید همان مثال آینه را در مورد رسانه بسط بدهم. من رسانه را آینه می‌دانم اما باید تکلیفش معلوم باشد که چه چیزی را در این آینه نشان می‌دهد؟ آیا دارد خود مخاطب را نشان می‌دهد؟ یک فرد دیگر را به مخاطب نشان می‌دهد؟ قاب آینه را نشان می‌دهد؟ چه چیزی در این آینه هست؟ در این زمینه جزم اندیشی و نگاه یک سویه درست نیست. اگر رسانه قرار است آینه باشد چه آینه‌ای است؟

وی تاکید کرد: سیاستگذار رسانه باید به دور از در افتادن به دام جزیی نگری‌ها بتواند کلان فکر کند. ما در تبیین تئوری و خط مشی خود یک فرار از مصداق به مفهوم و از مفهوم به مصداق داریم و همین طور از خُرد به کلان و از کلان به خُرد. در جلسات طرح و برنامه کلان فکر می کنیم ولی در ارزیابی نگران نتایج خُرد آن هستیم.

جلالی سپس اظهار کرد: در بحث آگاهی، نکته‌ای که گم شده‌است اعتماد مخاطب است. تا وقتی که افکار عمومی به رسانه اعتماد نکند آگاهی‌هایی که از طریق رسانه ارایه می‌شود را باور نمی‌کند؛ اگر هم باور کند در جانش نمی‌نشیند و به رفتار تبدیل نمی‌شود. اگر آگاهی در نگرش تأثیر داشته باشد، وقتی که تبدیل به بینش و منش نشود رسانه کار بیهوده‌ای انجام داده‌است.

دبیری مهر نیز در پاسخ به این پرسش که در شرایط حاضر آیا رسانه باید طرف نخبگان قرار بگیرد یا توده و یا اینکه رسانه باید در این شکاف بین توده و نخبگان وارد شود و آن را پر کند؟ گفت: رسانه باید طرف مشورت نخبگان قرار بگیرد برای مدیریت توده‌ها؛ هیچ گاه قرار نیست که رسانه تابع توده‌ها باشد بلکه باید آنها را هدایت کند. رسانه باید نخبه‌گرا باشد و به سمت عقل کل بودن حرکت کند. یعنی در مقام ثبوت نه در مقام ثبات. باید جهت گیری کلی اش به آن سمت باشد نه اینکه بگویند من عقل کل هستم.

وی ادامه داد: در هنگام بحران‌های اجتماعی معمولاً این پرسش مطرح می‌شود که وقتی منازعه و اختلافی پیش می‌آید رسانه باید چه کند و کجا قرار بگیرد. این پرسش روی کارتابل مدیران رسانه‌ها در همه دنیاست. در پروسه آگاهی بخشی، بدون داشتن تئوری‌های منسجم در حوزه سیاست و اقتصاد و فرهنگ و غیره کار رسانه آب در هاون کوبیدن است. رسانه نمی‌تواند بگوید من به آزادی بیان اعتقاد دارم پس در حوزه اقتصاد نظرات مختلف را منعکس می‌کنم. این نهایت ضعف و بی هویتی یک رسانه است. حامیان و صاحبان آن رسانه باید تکلیف خود را با تئوری‌های موجود روشن و آن را بیان کنند. اما می‌توانند بگویند چون ملتزم به آزادی بیان هستیم تئوری های دیگر را هم طرح و نقد می‌کنیم. همانطور که رسانه‌های کشورهای غربی اقتصاد آزاد و فرد محور را به انحاء مختلف تبلیغ می‌کنند.

دبیری مهر گفت: بدون داشتن تئوری، ما دچار حرکت‌های زیگزاگی و حساب نشده می‌شویم. حرکت‌هایی که نتایجش با اهدافمان زمین تا آسمان فرق دارد. در مورد رسانه خودمان اعتقاد دارم که به شدت فقر تئوریک داریم و اصلاً تئوری فهمیده نشده است و تفاوت آن با نظر و اینها هنوز مشخص نیست.

مریم جلالی نیز رسانه را به تاری تشبیه کرد که احتیاج به پود تئوری‌های دیگر علوم انسانی دارد.

وی گفت: وقتی این تار وجود دارد، بزرگترین ضربه برایش همین نبود تئوری در زمینه علوم انسانی است. خود علوم ارتباطات هم به عنوان یکی از شاخه های علوم انسانی نیاز به تئوری دارد که متاسفانه این اتفاق هنوز نیفتاده و ما هنوز سردرگم هستیم که مثلا باید روانشناسی اسلامی بگوییم؟ بودیسم شرقی بگوییم؟ یا از عرفان نوع پائولو کوئیلو بگوییم؟ بالاخره کدام روانشناسی در رسانه ملی ما جای دارد؟

امیر دبیری‌مهر نکته آخر در بحث را این مساله دانست که رسانه‌ها و به ویژه رسانه ما به هیچ وجه صلاح نیست در اختلافات و تضادها و غیره طرف کسی را بگیرد. اما قطعاً بی طرف هم نمی تواند باشد.

او اضافه کرد: اینجاست که رسانه اگر تئوری داشته باشد می‌تواند فراتر از منازعات حرکت کند. همان سه ارزش امنیت ملی، منافع ملی و وحدت ملی خودش نیاز به تئوری دارد. کشور ما چند هدف کلان دارد مثل توسعه، عدالت و دموکراسی؛ رسانه هم باید متناسب با آنها حرکت کند. اگر هم در جایی قرار است ارزیابی کند با آن معیارهاست نه با معیارهای زودگذر و کوتاه مدت. این باعث می‌شود که سرمایه اصلی رسانه که اعتماد است خدشه دارد نشود. اگر نگاه بلند مدت و به تعبیری بصیرت در مورد فعالیت رسانه‌ای وجود داشته باشد به گونه‌ای که کسانی که در رسانه نقد می‌شوند آن را بپذیرند، منافع بلند مدت‌تری حاصل می‌شود. با توجه به نظریه بازی ها، رسانه همیشه باید وارد بازی‌های بُرد- بُرد شود نه بازی باخت- باخت. رسانه حتی نمی تواند وارد بازی های بُرد- باخت شود.

مریم جلالی اظهار کرد: در این زمینه من فکر می‌کنم که ما باید مختصاتی برای رسانه‌مان تعریف کنیم. مثلا مختصات جغرافیایی یعنی دوری و نزدیکی رسانه به مخاطب چگونه باید باشد. بُعد مخاطب، یعنی مخاطب را در چه مکانی و از چه زاویه‌ای می‌بینیم؟ آیا مخاطب دوست ماست یا شاگرد ما؟ باید عنصر آگاهی بخشی را در سه ضلع مخاطب، پیام و گیرنده معنا کنیم. اگر رسانه بتواند تکلیف خود را با این مختصات روشن کند در هنگام بحران هم برایش مشکلی پیش نمی‌آید. حلقه مفقوده این است که استراتژی‌های رسانه برای نیل به اهداف خاص باید به رسمیت شناخته شود.

جلالی در پاسخ به این پرسش که چه کسی باید استراتژی ها را به رسمیت بشناسد؟ گفت: اگر ساختاری و نهادی بررسی کنیم، صدا و سیما در کنار سه قوه دیگر قرار دارد. بنابراین قوای مجریه، قضائیه و مقننه در کنار رسانه قرار دارند هیچ کدام در بالا دست رسانه نیستند. رسانه به نوعی مقوّم ارتباط این سه هم هست. اما اگر عملکردی نگاه کنیم، مشکل از بلد نبودن ماست نه از جایگاه رسانه. تجربه نشان داده است که آنجا که برنامه سازان نخبه در کنار مدیران سیاستگذار بوده‌اند، اتفاقات خوبی افتاده‌است اما اینها سیستماتیک نیست. جرقه‌های زودگذری است که چون مواد سوختنی در کنار آن تدارک دیده نشده‌است به شعله تبدیل نمی‌شود. ما در این زمینه هیچ روندی نمی‌بینیم. اگرچه هنوز هم در ذهن برنامه‌سازان ما یک جرقه‌هایی هست اما امروزه کمتر نشان آن را می‌بینیم. این است که این جرقه‌ها تبدیل به موج می‌شود اما پایدار نمی‌ماند. مانند موج سریال‌های نود قسمتی، موج سریال‌های طنز و غیره؛ الان هم در جدول پخش بعضی شبکه‌های ما تک ستاره‌هایی هستند اما اینها هیچ وقت یک کهکشان نشده‌اند.

مریم جلالی در پاسخ به پرسشی درباره ضعف‌هایی که در جدول پخش رادیوها وجود دارد؟ گفت: طرح و برنامه، مغز متفکر هر ایستگاه رادیویی است اما این مغز متفکر به یک سری رشته‌های عصبی نیاز دارد. گاهی مغز خوب کار می‌کند اما نمی‌تواند آن را خوب منتقل کند؛ البته گاهی هم دچار مرگ مغزی می‌شویم. بزرگترین محدود کننده طرح و برنامه، نگرش جزم اندیشانه نسبت به جدول پخش است. جدول پخش یک جدول خالی است که طرح و برنامه باید آن را پُر کند. یک صفحه سفید نیست که مدیر طرح و برنامه آن را بکشد و بر اساس مقتضیات و امکانات شبکه طرحی ارایه دهد. نوع و ترتیب برنامه‌ها معمولاً از پیش تعیین شده است: برنامه صبحگاهی، برنامه خانواده، برنامه علمی، برنامه اذان گاهی و به همین ترتیب. انگار سعی می کنند چاه آنتن را به هر نحوی پر کنند. به هر حال هر کسی هم که در طرح و برنامه قرار می گیرد بر اساس تمایلاتش، اقتضائاتش و قدرتش سعی می‌کند در جدول پخش اعمال نظر کند.

وی ادامه داد: به جز یکی دو مورد، کمتر کسی را دیده‌ام که بتواند دیوارهای آهنین کنداکتور را کمی بشکند. مثلا الزام اینکه همه برنامه‌های خانواده باید صبح باشد. یک بار ما با تلاش زیاد توانستیم یک برنامه خانواده شبانگاهی داشته باشیم. همین طور تجربه‌ای که در رادیو البرز (کرج) داشتیم که بخشی از جدول پخش(کنداکتور) را باز گذاشتیم تا برنامه‌ساز هر برنامه خوبی دارد در آن ساعت پخش کند. این منجر به ساخت مستنداتی شد که جوایز زیادی گرفتند.

به اعتقاد وی این موضوع باید جا بیفتد که جدول پخش (کنداکتور) محور ایستگاه رادیویی نیست بلکه ابزار برنامه‌ساز است. بهترین و جذابترین بحث‌ها وقتی به اوج می‌رسد که به دلیل پایان گرفتن زمان برنامه قطع می‌شوند.

جلالی اظهار کرد: هیچ کدام از برنامه‌های ما به دلیل جذابیت تکرار نمی‌شوند. گویی بیشتر کنداکتور ما را مدیریت می‌کند تا ما آن را.

این مدیر سابق رادیو اظهار کرد: ما در واقع جدول پخش ها را کپی کرده‌ایم. با کمی جست‌وجو می‌توان فهمید که ساعت یک و نیم بعد از ظهر، اکثر رادیوها برنامه سخنرانی دارند. هیچ رادیویی نیست که برای مخاطب اختصاصی خود برنامه دیگری در آن ساعت پخش کند.

جلالی گفت:‌آنچه ما زمین گذاشته‌ایم رسانه‌های دیگر برداشته‌اند؛ رقیبان ما هنر دیگری نداشته‌اند. به جز جدول پخش تکراری، خود برنامه‌ها هم گاهی تکراری می‌شوند. وقتی برنامه خوبی در یکی از رادیوهای ما ساخته می‌شود، ناگهان همه برنامه‌سازان به سمت آن شکل از برنامه‌سازی می‌روند. مثل سبک و سیاق «چهارراه جوانی». در صورتی که آن لحن باید در همان برنامه مدیریت می‌شد اما این اتفاق نیفتاد. آن لحن در همه برنامه‌ها توزیع شد؛ در برنامه صبحگاهی، علمی و غیره همه به سبک «چهارراه جوانی» عمل می‌کردند. این برای شبکه جوان تبدیل به یک آسیب شد. در آنجا مدیریت خلاقیت صورت نگرفت. در زمینه آگاهی بخشی هم همین طور است. آگاهی مثل یک جواهر برای فروش نیست بلکه مثل جوی آبی است که باید برای آن حد و اندازه تعیین کنیم. آگاهی دیرهنگام و خیلی زودهنگام به درد مخاطب نمی‌خورد. رسانه آگاه باید بداند چه زمانی موقع چیدن میوه است. لحظه شکوفایی برنامه را برنامه‌ریز تعیین می‌کند.

جلالی در پاسخ به این پرسش که تا چه اندازه اعتقاد دارید که واحدهای طرح و برنامه باید در یکدیگر ادغام شوند؟ گفت: ما دو واحد جدا از هم داشتیم که بر اساس دو نگاه متفاوت کار می‌کردند. اگر واحد نظارت ما از برنامه‌ای که در طرح و برنامه ما ریخته شده اطلاع نداشته باشد چطور می‌خواهد نظارت کند؟ نظارت آنطور که در ادبیات جدید تعریف شده نگاه همزمان و حرکت در کنار تولید است. نظارت نباید نظارت آتش نشانی باشد که هرجا آتش گرفت ما برویم خاموشش کنیم. بلکه نظارت در تعریف جدید اصلاً نباید بگذارد این اتفاق بیفتد. در جلسات طرح و برنامه، ناظر باید پیش‌بینی کند که آسیب‌های این طرح چیست. نظارت اصلاً نگاه به پشت سر نیست. حال اینکه نظارت‌های ما فربه و دارای اختیارت زیاد و طرح و برنامه‌هایمان لاغر و ترسو و بدون اختیار هستند. ما منحنی وظیفه و اختیارمان را باید معادل کنیم. طرح و برنامه روی یک برنامه‌ای کار می‌کند بعد مدیر گروه اسم آن را عوض می‌کند. یا با اعمال اینچنینی طرح را تضعیف می‌کند. گوینده عوض می‌شود و طرح‌ها بر اساس نگرش مدیر گروه بزرگ و کوچک می شوند. گاهی طرح و برنامه در حد بازوی اجرایی مدیر گروه است.

وی در پاسخ به این پرسش که رادیو در نیمه دهه ۱۳۸۰ شمسی تصمیم گرفت بیشتر به سمت حفظ و جذب مخاطب برود، اما به نظر می‌رسد به دلیل همان دیده نشدن حلقه‌های پیشینی و پسینی ما در ادامه دچار کاستی های بسیار شدیم، گفت: اقتضائات آن هم دیده نشد؛ ما سه ضلع داریم: امکانات، اقتضائات محیطی و هسته خلاقیت که در مدیریت رسانه باید هر سه را در نظر بگیریم.

جلالی در پاسخ به این پرسش که آیا ما همچنان باید به دنبال جذب مخاطب جدید باشیم؟ گفت: من فکر می‌کنم آن استراتژی در حال حاضر عوض شده‌است. استراتژی رسانه‌ای می‌تواند بر سه محور اتفاق افتد: مشتری، محصول یا سازمان. ما در یک دوره‌ای مشتری مدار یا همان مخاطب مدار بودیم اما الان بر اساس سازمان کار می‌کنیم و خیلی هم موفق تر هستیم. وقتی می‌خواهیم سازمان را گسترش دهیم ناچاریم نیروها را بصورت دوره‌ای از صف بیرون بکشیم و آموزش دهیم؛ بنابراین اگر مشتری مان را از دست داده‌ایم یا برنامه‌هایمان اُفت کرد‌ه‌است، اقتضای سازمان- محور بودن است.

وی در پاسخ به این پرسش که آیا چنین تدبیری به نقش‌آفرینی رادیو در عرصه اجتماعی ضربه نمی‌زند؟ گفت: این مدیریت اقتضائات است. مثل گوگل یا فیس بوک که راه‌اندازی خودش را به خاطر اقتضائات محیطی به عقب می‌اندازد تا مشتری اش را از دست ندهد. این مدیریت است و باید هزینه‌های آن را پرداخت. به هر حال در این بازی باید تصمیم گرفت که آیا در بُرهه کنونی نگه داشتن مشتری مهم است یا تولید محصول یا ارتقاء سازمانی.

جلالی به این پرسش که بهای ریزش مخاطب تا جذب دوباره مخاطب چند سال است و چقدر طول می‌کشد تا با آن نگاه سازمان محور مخاطب دوباره برگردد؟اینگونه پاسخ داد: متاسفانه خیلی زمان بَر است. رسانه ها و به ویژه رادیو به خاطر ذاتش که ذره ذره مخاطب را جذب می‌کند، اگر دوره‌ای مخاطبشان را از دست بدهند باید خیلی تلاش می‌کنند تا برگردد. رادیو هم در مورد جذب مخاطب سرعت خاصی دارد. نباید عجله کرد. برنامه‌های خیلی خوب رادیو هم یک دوره‌ای زمان می‌برند تا جا بیفتند. مثل «راه شب» که یک پشتوانه ۳۰ ساله دارد و یا «جمعه ایرانی» که هنوز هم به نام «صبح جمعه با شما» شناخته می‌شود.

وی در پاسخ به پرسشی دیگر مبنی بر اینکه در صفحه شطرنج رقابت با رقبای بسیاری چون رادیوهای فردا، زمانه و BBC و غیره ، نقطه ضعف ما در کجاست؟ گفت: در شطرنج باز! یعنی در حوزه سیاست-گذاری و برنامه ریزی؛ من معتقدم که ما مُهره‌های خوبی داریم که خوب هم چیده شده‌اند اما شطرنج باز ما با تأخیر عمل می‌کند؛ گاهی ذوق زده عمل می‌کند و گاهی هم اصلاً عمل نمی کند.

وی درباره اینکه در چنین شرایطی آیا شکل دهی به رفتار اجتماعی مخاطبان ممکن است؟ گفت: «واژه طراز» رسانه‌ای که هیچ کس به آن توجه نمی‌کند مهمتر از اینهاست؛ طراز رسانه‌ای یعنی چیزی که در این رسانه قابل پخش باشد. یعنی توجه به قابلیت ظرف؛ ظرفی که مناسب مخاطب است نه مثل داستان کلیله و دمنه که لک لک را دعوت کرد و توی ظرف تخت غذا ریخت.

او در پاسخ به این پرسش که برای رسیدن به این نقطه، سه گام نخست چه باید باشد؟ گفت: اول، تعیین تئوری هنجاری ثابت برای برنامه‌سازی رسانه‌ای. یا اینکه حداقل یک مفاهمه نسبت به آن پیدا کنیم. بعد، تعیین ظرفیت‌ها. هر شبکه و هر برنامه باید هدفش روشن و شفاف باشد. رسانه ما خالی از «آن» است. اگر هنرمند رسانه‌ای کارمند شود ما شکست خورده‌ایم. رسانه ما نیازمند ستاره‌هایی است که «آن» داشته باشند و حرفشان از دل برآید.

او در پاسخ به این پرسش که مخاطب هدفی که ما باید برای آن برنامه‌ریزی کنیم تا در این بازی شطرنج بازنده نباشیم کیست؟ اظهار کرد: طبقه متوسط؛ چون ما جامعه‌ای هستیم که طبقه متوسط بزرگی دارد.

مریم جلالی در پاسخ به این پرسش که در سپهر رسانه‌ای کشور آیا در آینده‌ای نزدیک رادیو می‌تواند رسانه اصلی باشد؟ تصریح کرد: رادیو دیگر نمی تواند رسانه اصلی باشد؛ ما اصلاً دیگر رسانه اصلی نداریم. اما می‌توانم بگویم که رادیو به رویکردهای فرهنگی جمهوری اسلامی نزدیکتر از تلویزیون است. همان طور که شهید آوینی گفته‌است که رادیو بیشتر پاسخگوی کارکردهای مذهبی شرقی است. چون سایر رسانه ها جلوه گری دارند و ذات دین ما با جلوه گری متناقض است.

به گزارش ای‌.بی.یو، یک گروه مسلح شبه نظامی که به نام حزب متحد کمونیست نپال شناخته می‌شود، مسوولیت ربودن این خبرنگار رادیویی را به عهده گرفته است.

در ماه آوریل نیز تصویر‌بردار ژاپنی خبرگزاری رویتر در جریان درگیری‌های خونین بین معترضان دولت تایلند و نیرو‌های امنیتی کشته شد.

این درحالی است که سال گذشته، ۷۱ خبرنگار در سرتاسر جهان درحین انجام وظیفه جان خود را از دست دادند که در آخرین مورد آن، در روزهای پایانی ماه گذشته میلادی، دو خبرنگار یکی از شبکه‌های تلویزیونی کشور هندوراس که برای تهیه‌ی برنامه عازم مناطق ناآرام شرق این کشور بودند، توسط افراد مسلح ناشناس کشته شدند.

تاسیس خانه‌های عالم در مساجد به ویژه در روستاها، ارایه نرم‌افزارهای فرهنگی، توجه ویژه به نخبگان، جوانان و ورزشکاران، تجهیز مساجد، معرفی آثار تاریخی و جاذبه‌های گردشگری با توجه به مصوبه فراموش شده هیئت دولت در معرفی این شهرستان به عنوان شهر نمونه گردشگری و تاسیس ایستگاه رادیویی از جمله دغدغه‌های مسئولان فرهنگی شهرستان ری اعلام شد.

در این جلسه مقرر شد طرح‌های فرهنگی پیشنهادی مردم، نخبگان و مسئولان شهرستان ری پس از بررسی در دبیرخانه شورای فرهنگ عمومی شهرستان ری برای ارایه به دبیرخانه کارگروه‌های تخصصی دولت به دبیرخانه سفر هیئت دولت مستقر در فرمانداری شهرستان ری ارسال شود.

‌قرار است کابینه دهم در تابستان جاری با سفر به شهرستان ری تصمیمات مهمی را برای مردم این شهرستان اتخاذ کنند.

‌کارگروه فرهنگ و هنر شهرستان ری با هدف ارایه پیشنهادهای فرهنگی این شهرستان به کارگروه‌های تخصصی هیئت دولت تشکیل جلسه داد.

الکس بلیدا، رئیس‌ شبکه خبری فارسی صدای آمریکا و هیدا فولادوند، معاون اجرایی او به دنبال کشمکش یک‌ساله در این بخش از صدای آمریکا روز سه‌شنبه گذشته با حکم «آستین» رئیس کل صدای آمریکا از سمت خود برکنار شدند.

در ادامه این خبر آمده :‌ او و خانم هیدا فولادوند به تقلب در تنظیم صورت‌حساب‌های مالی متهم شده‌اند اما به باور کارشناسان این برکناری‌ها به علت اعتراض‌های شدید تعدادی از پرسنل بخش فارسی صدای آمریکا و همچنین کارمندان سابق آن به نحوه پوشش اخبار ایران و برخوردهای حذفی مدیریت با کارمندان که به مطبوعات آمریکایی نیز کشیده شد، صورت گرفته است.در برکناری خانم فولادوند حتی اجازه ورود وی به اتاقش نیز داده نشده است و همراه ۲ مامور به بیرون ساختمان رادیو هدایت شده است.

این روزنامه افزود :‌

بنا بر گفته منابع آگاه، تحقیقات کنگره آمریکا درباره نحوه پوشش خبری مسائل ایران در بخش فارسی صدای آمریکا همچنان در جریان است و احتمال می‌رود تغییرات دیگری در این رسانه اتفاق بیفتد.

در مراسم بزرگداشت مریم نشیبا، محمدحسین صوفی معاون صدای سازمان صداوسیما، بهنام احمدپور مدیر رادیو جوان حمیدرضا خزایی قائم مقام معاون برنامه ریزی ونظارت سازمان صدا وسیما ، مصطفی رحماندوست شاعر کودک و نوجوان و خانواده و همکاران قدیمی‌اش حضور داشتند.

مریم نشیبا که بیش از ۱۵ سال با برنامه «شب‌بخیر کوچولو» خیلی از بچه‌ها و بزرگترها را هر شب ساعت ۹ پای رادیو می‌نشاند، در مراسم بزرگداشت خود تنها خواسته‌اش از معاونت صدا را پخش مجدد برنامه‌«شب‌بخیر کوچولو» عنوان کرد. مادر قصه‌گوی بچه‌های دیروز می‌خواهد برای بچه‌‌های امروز هم لالایی بخواند، نشیبا به عشق رادیو زندگی کرد و زمانی که به مکان باشگاه رادیویی جوان رسید، به دلیل ناآشنا بودن به این مکان غافلگیری‌اش تشدید شد و وقتی همه رادیویی‌های همکارش را دید که با همه مشغله کاری‌شان دور هم جمع شده‌اند تا از او تقدیر کنند، با صدای لرزان و با کلام شیوایش از همه تشکر کرد.

او هنوز به خودش مسلط نشده بود که با دیدن مادر، برادر و فرزندش حالش دوباره دگرگون شد، نشیبا از خوشحالی سر از پا نمی‌شناخت و هرازچندگاهی از همه می‌پرسید من کجا هستم؟ این همان رادیو و شما همان‌هایی هستید که من فکر می‌کردم ما را فراموش کرده‌اید؟ باورم نمی‌شود به خاطر من این همه خودتان را به زحمت انداخته باشید. او همکارانش را می‌دید که در راه رسیدن به آنجا دیده بود ولی نمی‌‌دانست که آنها به کجا می‌روند و این مراسم به چه مناسبتی است.

مریم نشیبا متولد اردیبهشت ۱۳۲۵ در تهران و دارای مدرک لیسانس جغرافیا از دانشگاه تهران است. او کارش را از سال ۵۶ به عنوان گوینده خبر آغاز کرده اما همه او را با صدای ماندگارش در برنامه «شب بخیر کوچولو» می‌شناسند.

محمدصادق نشیبا، برادر مریم نشیبا هم ضمن تشکر از مسوولان رادیو، برگزاری چنین مراسمی برای تقدیر از هنرمندان را ایجاد انرژی برای این هنرمندان برشمرد و گفت: این مراسم‌ها نیاز روح و روان هنرمندان است و هر هنرمندی تا زنده است باید از او تقدیر شود.

محمدحسین صوفی (معاون صدا )نیز در مراسم بزرگداشت مریم نشیبا گفت: هنرمندان عرصه رادیو و رسانه ملی ستارگان ارزشمند، بی‌بدیل، تاثیرگذار و نورانی هستند و تجلی این ستاره‌ها پیشکسوتان ما هستند. گویندگانی که سال‌ها با عشق و علاقه و تعصب و ازخودگذشتگی و فداکاری در زمان‌های خوش و غمگین و شرایط عادی و بحرانی تلاش کردند و نورافشانی کردند و عشق آفریدند و توانستند رادیو را به چنین جایگاهی که امروز دارد، برسانند و اگر هر رسانه دیگری بجز رادیو بود، شاید در این فشارهای رقابتی و شرایط بحرانی نابود می‌شد؛ اما رادیو نه‌تنها نابود نشد، بلکه مقاوم و تاثیرگذار و استوار به عنوان رسانه مرجع امروز همراه مردم است و همه این شرایط به خاطر حضور نیروهای ارزشمندی همچون خانم نشیباست .

بهنام احمدپور مبارکه ، مدیر رادیو جوان نیز در این مراسم یکی از اهداف باشگاه رادیو جوان را شناسایی زحمتکشان عرصه هنر و ادبیات برشمرد و گفت: اگرچه ما در رادیو جوان فعالیت می‌کنیم، اما یکی از راهکارهایی که جوان‌ترها باید درک کنند و شناخت صحیحی نسبت به آن داشته باشند، این است که بدانند چه کسانی قبل از آنها در رادیو زحمت کشیدند و رسانه ۷۰ ساله را با چه مشقتی به دست آنها سپردند.

مهندسان حوزه فنی رسانه ملی در بررسی عیوب دریافت کانال‌های رادیویی درگیرنده چند خودرو متوجه شدند که گیرنده‌های اصلی این خودروها توسط دارندگان آن با سیستم‌های گرانقیمت صوتی تعویض شده ولی تعویض کنندگان غافل از این موضوع بودند که در مسیر آنتن گیرنده تغذیه بوستر آنتن را قطع کرده و پس از این تغییر گیرندگی رادیو به شدت ضعیف شده و یا از بین رفته است.

در خبر روابط عمومی معاونت توسعه و فناوری آمده است: به شهروندان توصیه می‌شود در صورت تعویض سیستم‌های صوتی در خودرو خود حتما میزان و کیفیت دریافت برنامه‌ها از رادیوی خود را قبل و بعد از تعویض سیستم صوتی در باندهای مختلف دریافت AM و FM بررسی کنند و در صورت وجود نقص آن را به تعویض کننده سیستم صوتی گوشزد نمایید تا مشکل در همان محل برطرف شود.

بررسی کیفیت دریافت رادیو پخش خود را فقط به یک برنامه یا کانال محدود نکنید چون ممکن است آنقدر به فرستنده نزدیک باشید که متوجه کیفیت نامناسب گیرنده نشوید. یک آزمایش ساده این است که در همان محل تعویض سیستم صوتی قبل و بعد از تعویض، تعداد ایستگاه‌هایی را که در یک جستجوی کانال دریافت می‌کنید، بشمارید و بشنوید تا تعداد کانال‌ها کم‌تر و یا دچار نویز نشده باشند.
روابط عمومی معاونت توسعه و فناوری رسانه صدا و سیما به نصب کنندگان اینگونه سیستم‌های صوتی نیز توصیه کرده که اتصالات قبلی در گیرنده اصلی خودرو را بررسی کنند.
در انتهای این خبر آمده است: یکی از این اتصالات ممکن است تغذیه تقویت آنتن را تأمین نماید که با قطع آن شما عملا افراد را از دریافت برنامه‌های رادیویی محروم می‌کنید.

در ابتدای این نشست کارشناس – مجری، این پرسش را با گودرزی که هم پیشینه برنامه‌سازی و هم پیشینه برنامه‌ریزی در سازمان صدا و سیما دارد، مطرح کرد که مسئله اصلی رسانه‌های ما، به‌ویژه رادیوهای عرصه «رسانه و دین» که می‌توانند کلید حل دیگر مسائل باشند، چیست؟ گفت: طرح این پرسش نشان از دغدغه‌ای دارد که به درستی برای برنامه‌ریزان دیروز و امروز و فردای ما وجود داشته و خواهد داشت. ما ابتدا باید خود رسانه و مشکلات آن را مطرح کنیم و ببینیم آیا این مشکلات رسانه‌ای مختص کشور ما هستند یا در همه جای جهان وجود دارند و مربوط به ذات رسانه‌اند.

وی با بیان اینکه این مسائل و مشکلات مختص کشور ما نیستد و در ابعاد جهانی باید دیده شوند، گفت:رسانه‌های جدید که ماهیتی جدید دارند در کل دنیا دچار آسیب‌هایی هستند. هر سازمانی با عده‌ای طرف است که یا مشتری یا ارباب‌رجوع هستند و یا مراجع. ولی در مورد رسانه‌ها چنین نیست؛ چون رسانه‌ها مخاطبان متنوعی با سلایق متفاوت دارند. پس محیط رسانه بسیار متغیر است. این موضوع کار سیاستگذاری و برنامه‌ریزی را بسیار مشکل می‌کند. از سوی دیگر، چون تأثیرگذاری رسانه‌ها بسیار گسترده است و رسانه‌ها در همه حیطه‌های اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و غیره تأثیرگذارند، کار برنامه‌ریزی باز هم دشوارتر می‌شود. این ابعاد از جنبه مخاطبان، ذات رسانه و نیروهایی که در رسانه مشغول به کار هستند، نیاز به دقت و عمق‌بخشی بیشتری را در کار رسانه‌ای به وجود می‌آورد.

کارشناس – مجری نشست «نسبت رادیو و دین» در ادامه صحبتهای گودرزی اظهار کرد:‌ پس شما معتقد هستید با توجه به محیط متغیر رسانه‌ای و مسائل مربوط به ذات رسانه و قدرت عمل و شعاع گسترده رسانه‌ها در جامعه در محیطی قرار گرفته و می‌گیریم که نمی‌توانیم به آن‌گونه برنامه‌ریزی که مدنظر ماست، دست پیدا کنیم؟!

عبدالله گودرزی به این پرسش پاسخ مثبت داد و افزود: همین‌طور است.

این مدیر رادیو در پاسخ به این پرسش که گام اول چه می‌تواند باشد تا بتوانیم در این محیط پیچیده موفق باشیم؟ گفت: من نیروهای فکری را مقدم بر نیروهای اجرایی و عملیاتی می‌دانم. باید در سازمان اتاق فکر داشته باشیم و نیروهای فهیم را به مدد بطلبیم. برای تشکیل این اتاق فکر هم نیروسازی بسیار مهم است. ما باید بتوانیم از نیروهای باسواد و متخصص استفاده کنیم. به علاوه در کنار این اتاق فکر، برنامه‌ریزی مناسب و سامان‌دهی و بعد کنترل در برنامه‌سازی ضروری است. وقتی می‌خواهیم پیامی را به مخاطب منتقل کنیم از شروع تولید و مراحل ساخت آن تا زمانی که در اختیار مخاطب قرار می‌گیرد، باید مورد ارزیابی و نظارت قرار گیرد.

در ادامه این نشست خیامی در پاسخ به این پرسش که سؤال اساسی در حوزه دین و رسانه چیست؟ اظهار کرد: دوره‌هایی که در غرب و جهان مسیحیت طی شده‌است، پس از تماس ما با غرب به ما هم منتقل شده‌است. وقتی جامعه، عرفی یا به بیانی، سکولار شد، دین از عرصه عمومی به خصوصی منتقل می‌شود. دین یک فرانهاد بود که بعد از مدتی، تبدیل به یک نهاد اجتماعی در کنار سایر نهادهای اجتماعی شد و در مرحله سوم از آن جایگاه هم خارج و به یک رابطه شخصی بین انسان و خدا با تعریف تجربه دینی تبدیل شد. وقتی دین به گوشه‌ای می‌رود، این پیوندها میان مفاهیم گوناگون و دین تولید می‌شود. همان‌طور که هر موضوعی که به حاشیه می‌رود افرادی به دنبال طرح آن و محافظت از آن می‌روند و حوزه‌های مطالعاتی در این عرصه تعریف می‌کنند؛ مثل: دین و علم، دین و تکنولوژی و دین و رسانه. بنابراین طرح موضوع دین و رسانه به دنبال تداوم و بقای دین در حوزه عمومی است.

وی ادامه داد: پارادوکسی که بین دین و رسانه در غرب هست، تبعاتی هم بر ما دارد. مثل اینکه از طرفی می‌خواستند دین را خصوصی جلوه دهند و از طرفی رسانه، یک ابزار عمومی است. غربیان می‌خواستند دین خصوصی‌شده را در رسانه‌ای که برای عموم کار می‌کند جا بدهند. در دوره جدید همین پارادوکس وجود دارد. از دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی به بعد که دوره بازگشت به دین است، دین می‌خواهد در عرصه عمومی نقش پررنگ‌تری داشته باشد. اینها دغدغه غرب است اما موضوع برای ما تا حدی متفاوت است. مسیحیت دینی است که شریعت در آن بسیار کمرنگ است.

خیامی با بیان اینکه پرسش از رابطه مسیحیت و رسانه با پرسش درباره اسلام و رسانه متفاوت است، در این زمینه خاطرنشان کرد: در حال حاضر در فضای غبارآلودی در این عرصه به سر می‌بریم و باید بپذیریم که کار چندانی هم در این باره انجام نداده‌ایم. یکی از گام‌های اصلی در این زمینه تعیین فلسفه رسانه‌ای‌ نظام جمهوری اسلامی به‌طور مشخص است؛ مثل: فلسفه تکنولوژی، فلسفه هنر و دیگر فلسفه‌ها. تعیین فلسفه رسانه‌ای هم فوق‌العاده مهم است. بعد از آن نظریه هنجاری رسانه‌ای باید تبیین شود که هنوز نتوانسته‌ایم این کار را انجام دهیم.

در ادامه صحبتهای خیامی مانی‌فر، گودرزی را خطاب قرار داد و گفت: سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران دارای گروه‌های برنامه‌سازی دینی با نام‌های مختلف گروه‌های اندیشه یا معارف در ایستگاه‌ها و کانال‌های رادیویی و تلویزیونی خود است. برخی اینگونه به این تقسیم ساختاری ایراد می‌گیرند که ایجاد و راه‌اندازی این گروه‌ها به آن معنی است که فقط این گروه‌ها باید به مقوله دین توجه کنند و سایر گروه‌ها باید به راه دیگری بروند. نظر شما که از سال ۱۳۷۶ در گروه‌های معارف «صدا» و «سیما» فعالیت داشته‌اید، در این باره چیست؟

عبدالله‌ گودرزی در پاسخ به این پرسش گفت: من با نگاه عملیاتی به بحث فلسفه رسانه‌های دینی در جمهوری اسلامی می‌پردازم و از تجربیاتی که با آزمون و خطا به ‌دست آمده و هزینه و تلاش زیادی برای آن پرداخته‌ایم، استفاده می‌کنم. این نگاه که شما فرمودید، افراطی است. اگرچه خود من هم اعتقاد دارم که اگر نیروسازی برای سازمان به نحوی باشد که افراد متدین و مذهبی مشغول به کار باشند، در هر گروهی که فعالیت کنند، آن خمیرمایه باعث می‌شود روح برنامه‌ها دینی شود. نباید نگاه گروه تفریحات ما غیردینی باشد. در این صورت همان سکولارسازی اتفاق می‌افتد. اما در عین حال ما در صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران به گروه‌هایی هم نیاز داریم که پیام‌های دینی را به‌طور مستقیم مطرح کنند؛ مثل: برنامه‌های اذان‌گاهی، داشتن تلاوت قرآن و پیام‌های مستقیم دینی با هدف ایجاد بصیرت دینی در مخاطبان.

وی در عین حال اظهار کرد: باید در جاهای دیگری مانند سریال‌ها و برنامه‌های تفریحی هم به‌طور غیرمستقیم، دینی کار کرد و نباید گروه‌های دیگر را از دین و برنامه دینی جدا کرد. اما بعضی وقت‌ها اینکه به درستی به دین پرداخته نمی‌شود ناشی از ساده‌سازی، تنبلی، نبود ‌شناخت درست و مشکلات اینچنینی ناشی از برنامه‌سازی است که فرافکنی می‌شود. اگر گروه‌ها وظایف خود را به درستی انجام دهند، این مشکلات اتفاق نمی‌افتد.

مجری این نشست در این بخش با خطاب قرار دادن خیامی، گفت: آقای گودرزی در سخنان خود به تلویح، تفسیری از سخنان اندیشمند شهید مرتضی مطهری را طرح کردند و دین را روش زندگی نامیدند. ایشان معتقد هستند دین باید در تمام عرصه‌های زندگی جاری باشد. طبیعی است مدیریت پیام در چنین رسانه‌ای بسیار مهم است؛ مدیریتی که حداقل دارای سه رأس اساسی است: محیط، مخاطب، ذات و ظرفیت رسانه. به نظر می‌رسد با چنین سخنی، ما موفق نبوده‌ایم به رسانه دینی با تعریف آن اندیشمند شهید، دست پیدا کنیم. نظر شما چیست؟

عبدالکریم خیامی در پاسخ به این پرسش اظهار کرد: اگر در رابطه با جامعه آرمانی و همچنین رسانه آرمانی صحبت کنیم، می‌توانیم بگوییم که نیازی به وجود گروه‌های برنامه‌ساز معارف نیست، اما نیاز به رادیو‌های معارف چه حالا و چه در جامعه آرمانی، وجود دارد. به گفته برخی صاحبنظران عرصه ارتباطات، رسانه‌ها شبیه جوامع خود هستند. بنابراین مدیریت و مهندسی پیام هم متناسب با جامعه‌ای که رسانه در آن کار می‌کند باید انجام گیرد. در رسانه‌ای که ما از آن صحبت می‌کنیم دو نیاز داریم: برنامه‌هایی درباره خود دین که از متون مقدس و دینی صحبت می‌کنند و برنامه‌های دینی که اعم از این برنامه‌ها هستند.

وی ادامه داد: برنامه دینی یعنی وقتی که از طبیعت، اقتصاد و غیره هم صحبت می‌کنیم دینی بگوییم که البته این نوع برنامه مشکل‌تر هم هست. ریشه نقصی که ما الآن در مهندسی و مدیریت پیام داریم نیز اینجاست؛ چرا که فقط گفت‌وگوی مستقیم از دین را برنامه دینی می‌دانیم. این یک اشتباه پایه‌ای است. تصور اشتباهی است که فکر کنیم برنامه ورزشی نمی‌تواند دینی باشد. مسائل دیگری هم مانند حوزه نیروی انسانی، ساختار سازمانی، ذات رسانه و غیره هم وجود دارند. ذهنیت مدیران ما از دین و رسانه این است که دین یک نهاد است با کارکردهای خودش و رسانه هم نهاد دیگری است و این دو باید به هم خدماتی بدهند. این تصور متأسفانه کمرنگ هم نیست و در عمل غالب است. اما رویکرد مقابل، آن است که با نگاه معناشناختی و از منظر مطالعات فرهنگی به موضوع بنگریم. در این نگاه رسانه و دین شباهت‌های زیادی با هم دارند؛ هر دو در بستر فرهنگ کار می‌کنند. مذهب خود یک نظام ارتباطی پررنگ است که باید قوام‌بخش همه نظام‌های ارتباطی باشد که یکی از آنها رسانه است. نمادسازی و تولید معنا در رسانه شکل می‌گیرد. اگر اینها در ذهن مدیران سازمان جا بیفتند، درباره مهندسی و مدیریت پیام بهتر می‌توانیم بحث کنیم.

مجری – کارشناس این نشست سپس این پرسش را مطرح کرد که آیا رادیوهای ما باید به محتواگرایی بازگشت کنند، یا در فرم ارائه برنامه‌های خود تغییراتی ایجاد کنند و یا راه سومی را در پیش‌ روی برنامه‌سازان باید قرار داد؟

عبدالله گودرزی در این زمینه خاطرنشان کرد: من در پرسش شما اشکال دارم؛ این‌طور نبوده‌است. اگرچه الآن از جهاتی فرم پررنگ‌تر شده‌است، اما هنوز هم غلبه با محتواست. همین حالا هم وقتی شما یک سردبیر را وارد برنامه می‌کنید، ممکن است کل برنامه متحول شود، اما به خاطر شتاب زمانه، محتوا را موجزتر و شکیل‌تر ارائه می‌دهیم. این کوتاه‌تر‌کردن پیام و خلاصه‌کردن محتوا، امروز اقتضای زمانه است. ممکن است شما یک صحبت کارشناسی یک‌ساعته ضبط کنید و فقط پنج دقیقه آن را که عصاره کلام گوینده است، پخش کنید. این به معنای بی‌توجهی به محتوای برنامه نیست. من هنوز هم قائل به محتوا هستم. اما فرم ارائه محتوا هم مهم است.

مجری – کارشناس «نسبت رادیو و دین» گفت: آقای گودرزی به شتاب زمانه و تحولاتی که ما را وا می‌دارد که ضرباهنگ برنامه‌سازی‌ها را متناسب با آن تغییرات کنیم، اشاره کردند؛ حال آنکه محتوای متناسب با فرم رادیو هم لازم است. گاه به نظر می‌رسد برنامه‌های دینی از نظر محتوایی دچار آسیب هستند و مخاطب بهره چندانی از آنها نمی‌برد. این آسیب را چگونه باید برطرف کرد؟

خیامی در پاسخ به این پرسش اظهار کرد: همان‌طور که گفتم، رسانه‌ها شبیه جامعه خودشان هستند. برخی برنامه‌سازان برنامه‌ریزی خود را کاملاً منطبق با جامعه می‌سازند. می‌گویند سرعت زندگی افزایش یافته است؛ بنابراین سرعت برنامه من هم باید افزایش یابد. طول آیتم‌ها باید کوتاه شود و خلاصه، پیام در پنج دقیقه باید شلیک شود. حال آنکه با تبعیت محض از سلیقه مخاطب، کار رسانه تنزل سطح فکری مخاطب می‌شود. دسته دیگری از برنامه‌سازان رسانه‌های خود را راهبر جامعه می‌دانند و می‌گویند جامعه باید از من تبعیت کند. من هیچ یک از این دو سر طیف را نمی‌توانم بپذیرم. تعامل با جامعه و مخاطب با تکنیک «همدلی و سپس نقد» لازم است. یعنی رسانه باید با استفاده از روش همدلانه رابطه‌ای متعامل با جامعه برقرار کند و آنگاه با نقد آن مواجه شود. در موضوع پرسش نکات ظریفی هست: اول اینکه دین از جنس واسطه‌گری بین انسان و خداست. رسانه هم مدیا و واسطه است؛ دوم هر دو آیین‌زا و آیین‌ساز هستند. مثلاً سر ساعت ۱۴، اخبار پخش می‌شود. دین هم آیین‌هایی برای عمل دارد؛ سوم اینکه هر دو تولید معنا می‌کنند. اگر این مشابهت‌ها درست باشد و ما طبق فرمایش شما به عده‌ای بگوییم شما محتوا تولید کنید سپس به رسانه‌های جمعی بگوییم این محتوا را به مخاطب ارائه دهید، چند اشکال به‌وجود می‌آید: اول اینکه از دستگاهی که خود تولیدگر معناست خواسته‌ایم از معنایی که دستگاه دیگری تولید کرده استفاده کند. یعنی یک تولیدکننده را تبدیل به مصرف‌کننده کرده‌ایم. برنامه دیگران بر آنچه ما می‌خواهیم تولید کنیم بار می‌شود و این محصول سومی به‌وجود می‌آورد. شما می‌خواهید یک نظام ارتباطی را با نظام ارتباطی دیگری ترکیب کنید و آن را به مخاطب ارائه کنید.

او سپس با اشاره به سخن مک لوهان که می‌گوید «رسانه همان پیام است»، خاطرنشان کرد: وقتی دعای کمیل را پخش می‌کنید این غیر از منبری است که مخاطب می‌شناسد. در اینجا، این رسانه سوم است که تأثیرگذار است. قبول دارم که از برنامه‌سازان گروه‌های برنامه‌ساز معارفی نمی‌توانیم انتظار تولید محتوای دینی داشته باشیم. انتظار این است که آنها از محتواهای موجود به درستی استفاده کنند. اما نکته قابل‌توجه این است که فرایند ترجمان رسانه‌ای آن محتوایی که متولیان دین تولید کرده‌اند به زبان رسانه، هنری است که اگر به درستی صورت نگیرد، نارسایی ایجاد می‌کند.

عبدالله گودرزی در ادامه صحبتهای خیامی متذکر شد: در ارتباط با شتاب زمانه، شاید صحبت‌های من گویا نبوده‌است. من قائل به این نیستم که فقط شتاب زمانه را درنظر بگیریم. سعی ما بر این بوده که با درنظر‌گرفتن اقتضائات زمانه بحث‌های معرفتی را هم در جای خود داشته باشیم. ما در برنامه‌های عصر گفتمان و گپ عصرانه در رادیو جوان به مباحث درون دینی با کارشناسان متنوع و متعدد و با تکیه بر سؤالات مخاطبان سعی می‌کردیم بحث‌های نظری و فکری خوبی ارائه دهیم. در رادیو ایران هم در برنامه نگاه روز همین‌طور. ما الآن در رادیو ایران هر روز برنامه سخنرانی داریم و این نشان می‌دهد که ما می‌توانیم منبر را هم در رادیو داشته باشیم. من معتقدم اگر ما با هوشمندی لازم آن فرآیند تولید پیام را به درستی انجام دهیم، اتفاقاً می‌توانیم مخاطب را پای برنامه میخکوب کنیم. مثل تجربه‌ای که در برنامه «والعصر» داشتیم که با وجود اینکه در آن از هیچ‌گونه موسیقی رایج برنامه استفاده نکردیم، موفق بود و حتی مخاطبان جدیدی را به رادیوی ما اضافه کرد. من تأکید می‌کنم که ما در زمینه کادرسازی مشکل داریم. نیروسازی ما به درستی صورت نگرفته است. حتی اگر گروه‌های برنامه‌ساز معارف در رادیوهای ما نباشند، اما نیروی انسانی که وارد هر گروه می‌شود فردی متعهد و فهیم باشد، ما مشکل تولید برنامه دینی نداریم و فرایند ترجمان رسانه‌ای هم به درستی اتفاق می‌افتد.

مانی‌فر سپس این پرسش را مطرح کرد که آیا قرارگیری برنامه‌های معارفی رادیوهای ما در جدول پخش (کنداکتور) رادیو به درستی صورت گرفته است و به عبارت دیگر، آیا برنامه‌های معارفی رادیوهای ما در ساعات مناسبی پخش می‌شوند؟ که گودرزی پاسخ داد: لازم نیست زمان برنامه‌های معارفی تغییر کند و از یک ساعت مثلاً به ۱۰ ساعت برسد. ما باید ببینیم از این رادیویی که داریم، در مجموع پیام دینی منتقل می‌شود یا خیر. فرقی ندارد که برنامه معارفی باشد یا خیر. بنابراین به نظر من قبل از بحث جدول پخش (کنداکتور) لازم است بسنجیم که نیروهایی که داریم تا چه حد متعهد هستند و اخلاص دارند. اگر نیرو مخلص باشد و تمام حرکات و سکناتش دینی باشد، برنامه‌اش هم دینی می‌شود. اگر برنامه‌ساز خودش به مبانی دینی معتقد نباشد، برنامه‌اش در حد حرف است و هیچ تأثیری بر مخاطب ندارد. برای اینکه شما بتوانید کاری که رسالت پیامبران است انجام دهید، باید خودتان را تا حدی به حواشی آفتاب نزدیک کنید.

مدیر گروه ایران و اندیشه رادیو ایران، در پاسخ به این پرسش که با نگاهی واقع‌بینانه تا چه اندازه آنچه در مورد نیروی انسانی مد نظر شماست، امروز در رادیو محقق شده است؟ گفت: من فکر می‌کنم ما هنوز خیلی راه داریم تا به آنجا برسیم. این نگاه هنوز در سازمان جا نیفتاده است. وقتی برنامه‌ساز می‌خواهد کاری را شروع کند، باید برای رضای خدا کار کند. اگر فقط بخواهد آنتن را پر کند فایده‌ای ندارد.

مانی‌فر گفت: تحقق این امر در دست رسانه نیست؛ یعنی رسانه نمی‌تواند برای خود نیرو تولید کند؛ مگر اینکه منظور شما ظرفیت‌هایی چون دانشکده صدا و سیما باشد. اما به نظر می‌رسد آن ظرفیت هم نمی‌تواند نیازهای رسانه ما را پاسخگو باشد!

عبدالله‌ گودرزی گفت: خب، این هم یکی از آسیب‌های رسانه است، ضمن آنکه مشکل ما فقط نیروی متعهد نیست. ما به نیروی متخصص هم احتیاج داریم. اگر نیرویی معتقد به مبانی دین باشد، اما رسانه را نشناسد و از سواد و توانمندی برخوردار نباشد، او هم به درد کار رسانه‌ای نمی‌خورد.

خیامی در پاسخ به پرسشی درباره ارزیابی وی از جایگاه گروه‌های معارف با توجه به هویت رادیو، خاطرنشان کرد:ناظر بر واقعیت صحبت می‌کنم؛ با توجه به اینکه رسانه بخشی از این جامعه است، اگر نواقصی در جامعه ما هست، به رسانه هم منتقل می‌شود. همان‌طور که جامعه شکلش عوض شده و از رسانه‌های جهانی تأثیر پذیرفته است، رسانه هم از فضای جهانی تأثیر می‌گیرد. مدلی که به نام مدل: «مناسک رسانه‌ای؛ الگویی برای تبلیغ دینی» از سوی دکتر خجسته نامگذاری شد، برای برنامه‌های دینی رادیو خوب است اما کافی نیست و نمی‌تواند همه منظور ما را پوشش دهد. گفته شد که در حیطه آیین‌سازی، رسانه و دین، هر دو، مشترک هستند. این امر در جایی درست است که آن آیین هم مقبول و هم مشروع باشد. اما در مورد اموری که مشروع است اما مقبول نیست، روشن نیست که می‌خواهیم چه کنیم؟ مدل مناسک رسانه‌ای اینجا پاسخ کاملی به ما نمی‌دهد.

او ارائه قالب نو در رادیو را دشوار خواند و افزود: استفاده از ترکیب‌های نو راحت‌تر است و می‌تواند در برنامه‌های دینی استفاده شود. بزرگان علم رسانه گفته‌اند که در رسانه، معقول به محسوس تبدیل می‌شود. دو نکته در اینجا قابل ذکر است. اول: آیا همه معقول‌ها را می‌توان محسوس کرد؟ دوم: با چه سازوکاری؟

این مدرس دانشگاه و مشاور رئیس مرکز نظارت و ارزیابی سازمان صدا و سیما، ادامه داد: رادیو ویژگی تخیل‌پروری دارد و مخاطب در ساختن معنا با برنامه‌ساز مشارکت می‌کند. از این نظر رادیو بر تلویزیون برتری و امتیاز دارد. پس رادیوهای ما در انتقال معقولات به محسوسات بهتر می‌توانند‌ عمل کنند. از این امتیاز در برنامه‌سازی دینی می‌توان استفاده کرد.

خیامی خاطرنشان کرد: در رادیو، مهم‌ترین ابزار ما کلام است. پس باید روی زبان‌شناسی برنامه‌های دینی کار کنیم. مثل استفاده از الگوی بینامتنی در زبانشناسی کلام و برنامه‌هایی که می‌خواهیم، دینی باشند. این الگو برای برنامه‌های اجتماعی، ورزشی، طنز و غیره جواب می‌دهد. پاره‌های معنایی دینی باید لابلای متن برنامه کدگذاری شوند. دوم اینکه، باید شاخص‌سازی صورت گیرد. مثلاً دین ما جنبه جلالی، خوفی و ادبیات جلالی و رجایی دارد. اینکه چه زمانی از کدام جنبه باید وارد شد، مهم است. در زمینه استفاده از نیروی متعهد چند نکته وجود دارد. آیا باید کارشناس حوزوی و دینی را رسانه‌ای کنیم یا نیروهای متخصص رسانه را دینی کنیم؟

وی ادامه دامه داد: در مورد اول آسیب این است که دین ممکن است کالایی شود. یعنی دین و مفاهیم و نمادهای دینی به‌صورت کالا در رسانه استفاده شوند. دینی‌کردن افراد متخصص رسانه هم مسائل خود را دارد. حد وسط، کاری است که ما در صدا و سیما نکرده‌ایم و آن شاخص‌سازی و فرایندسازی تولید است. مسئله دیگر آن دسته‌بندی است که از دین در ذهن مدیران ما وجود دارد که عیناً همان دسته‌بندی عالمان دینی است. مثل اینکه دین مجموعه‌ای از اخلاقیات، احکام، عقاید ونهایتا سیره و سنت است. این دسته‌بندی در آموزش دین کارآمد است، اما در رسانه کارا نیست.

خیامی با اعتقاد بر اینکه برای رسانه دینی دسته‌بندی دیگری لازم است که متناسب با ذات رسانه باشد، اظهار کرد: اینکه کدام بخش دین را الآن باید پررنگ کرد، مهم است. ما هر لحظه نیازمند این گزینش هستیم. رویکرد ما در برنامه دینی باید این باشد که از مصداق‌های روزمره شروع کنیم و به متن دین برسیم. از پرسش و مساله باید شروع کنیم و به پاسخ برسیم. «مساله‌محوری» چیزی است که بیشتر برنامه‌های دینی ما ندارند. در ضمن رادیو بیش از تلویزیون می‌تواند از ظرفیت عرفانی تصوف و وجه تأویلی دین بهره‌مند شود که متأسفانه زیاد استفاده نکرده‌است.

به گزارش ایسنا، در این نشست حجت‌الاسلام گودرزی در پاسخ به این پرسش که فرایند ارزیابی و نظارت متناسب با مأموریت‌ها و وظایف در رادیوهای عمومی، اختصاصی و تخصصی ما، به‌ویژه در عرصه برنامه‌سازی‌های دینی تا چه اندازه شکل یافته است و اینکه در گزارش‌های مراجع نظارتی تا چه اندازه دغدغه‌های خود و آقای خیامی را پررنگ می‌بیند؟ گفت: با توجه به اینکه گروه‌های برنامه‌ساز، مجری برنامه‌ریزی‌ها هستند و با توجه به شتابی که فعالیت رسانه دارد، حتماً لازم است سازمانی دیگر و اتاق فکری دیگر باشد تا اینها را نقد کند و راه را به آنها نشان بدهد، گروه برنامه‌ساز نمی‌تواند خودش این جایگاه و نقش را داشته باشد. قسمت (واحد) پیش از ساخت برنامه، یعنی اتاق فکری که برنامه‌ساز را تغذیه فکری کند وجود ندارد. با وجود سازمان‌ها و مراکز پژوهشی موازی سازمان این فاصله و شکاف همیشه وجود داشته و الآن هم هنوز پر نشده‌است. از سویی، گروه‌های برنامه‌ساز معارفی هم‌افزایی ندارند و مانند جزایر پراکنده هر کدام به تنهایی کوشش می‌کنند که پیامی را به مخاطب منتقل کنند. از سوی دیگر نظارت هم مشکلات خاص خود را دارد.

او با اعتقاد بر اینکه نظارت باید ناظر به فردا باشد، اظهار کرد: نظارتی که در حال حاضر موجود است بیشتر نقطه‌ای و ایستاست و کمکی به برنامه‌ساز نمی‌کند. گروه‌های برنامه‌سازی مشکلاتی دارند که از مسائل روزمره تا بحث محتوای برنامه هست. این دست و پنجه نرم‌کردن با مشکلات آنقدر فراگیر است که مجال پرداخت به آینده را نمی‌دهد.

خیامی در این بخش تویضحاتی تکمیلی را ارائه داد و گفت: با آقای گودرزی موافقم که فاصله نظارتی که در ستاد انجام می‌شود با حوزه تولید کم نیست. اما در حال حاضر در مرکز نظارت و ارزیابی سازمان، نظارت تکوینی یا فرایندی در حال مطالعه است که ناظر بر شاخص‌ها و هم‌افزایی و شامل نظارت قبل از پخش و بعد از آن است. کار دشواری است، اما مقدمات آن چیده شده‌است و ان‌شاءالله انجام می‌شود.

او در پاسخ به این پرسش که با توجه به حکم رئیس سازمان صدا و سیما که از سوی مقام معظم رهبری به وی ابلاغ شده‌است، چه گام‌هایی در کوتاه‌مدت می‌تواند برداشته شود تا سازمان به آنچه باید، دست یابد؟ گفت: درباره حکم رهبر فرزانه انقلاب اسلامی باید بگویم که به نظر می‌رسد در این حوزه باید دو – سه کار انجام شود: یکی در حوزه مدیران ارشد است. اگر مدیری به هر دلیلی تناسب یا توانایی انجام کارش را ندارد باید جابه‌جا شود. گاهی نیاز به مدیریت بحران داریم. نکته دوم مدیریت فرایند است.

خیامی درباره مدیریت فرایند نیز اظهار کرد: در حال حاضر ما در حوزه آموزش، شاخص‌سازی و کنترل، مدیریت فرایندی کاملی نداریم. از دوستان برنامه‌ساز هم همین را می‌شنویم که آنچه از دانشکده می‌آموزند برای آنها کاربردی نیست. این چند موضوع باید با هم انجام شوند. که قابل تحقق است. بخشی از مشکلات ما هم به ساختار سازمانی بازمی‌گردد. نمی‌گویم سازمان باید کوچک یا بزرگ شود، بلکه لازم است که متناسب شود. بدنه تولیدی سازمان –همانگونه که رئیس محترم سازمان هم تأکید کرده‌اند- باید بیش از پیش آماده برون‌سپاری شود. بنابراین وقت مدیران باید بیشتر صرف سیاستگذاری و نظارت شود.

گودرزی درباره اولویت‌های کوتاه‌مدت و بلندمدت رادیو در ارتباط با دین، گفت: محیط ناپایدار حاکم بر رسانه ما و مخاطبان متنوع یک مشکل است و چگونگی رساندن پیام دینی مشکل دیگر. اگر توجه ما به این باشد که خداوند از ما چه خواسته است، با توجه به تجاربی که کسب کرده‌ایم آینده روشنی پیش‌ رو داریم. ما باید سعی کنیم رضایت خداوند را به دست آوریم. اگر تلاش ما به درستی همین باشد، خداوند خود فرموده است که

«لنهدینهم سبلنا». خداوند خود راه آن را باز می‌کند. در عرصه مدیران، ما مدیران متدین حزب‌اللهی می‌خواهیم البته با همان تخصص و سواد و فهم رسانه‌ای که در زمان بحران بتوانند دست ما را بگیرند.

به گزارش رادیو نیوز به نقل از ایسنا، مهدی دهقان‌نیری درباره‌ی تعداد برنامه‌های خارجی ارسالی به یازدهمین جشنواره‌ی بین‌المللی رادیو خاطرنشان کرد: از ۲۹ کشور جهان، ۱۷۸ برنامه به جشنواره ارسال شده‌است که در نهایت ۱۴ برنامه از یازده کشور به مرحله‌ی نهایی راه یافتند.

به گفته‌ی وی، کشورهای چین، هنگ‌کنگ، آلمان و بلاروس(هرکدام ۸ برنامه)، گرینلند، صربستان، اکراین، فرانسه، کرواسی، استرالیا، پاکستان و افغانستان(هرکدام یک برنامه)، ترکیه، جمهوری چک و مجارستان (هرکدام چهار برنامه)، نیجریه (۲۵ برنامه)، مالزی، لهستان و بلغارستان (پنج برنامه)، هندوستان (۹ برنامه)، کره شمالی و ژاپن (دو برنامه)، لبنان (۱۸برنامه)، سوریه (۲۷ برنامه)، عراق (دارسلام یک، بغداد ۷ و کربلا ۸ برنامه برنامه) و ایسلند(۳ برنامه) به دبیرخانه جشنواره ارسال کرده‌اند.

دهقان‌نیری هم‌چنین اعلام کرد که برای نخستین‌بار از آمریکا یک برنامه‌ی رادیویی به جشنواره‌ ارسال شده‌است که برنامه‌ای با ساختار نمایشی است.

وی فرانسه، اکراین، گرنیلند، بلغارستان، لهستان، هندوستان، سوریه، ترکیه، کره، چین و هنگ‌کنگ را یازده کشوری دانست که ۱۴ برنامه راه‌یافته به دور‌ نهایی به آنها تعلق دارد و اعلام کرد: تمامی عوامل این ۱۴ برنامه برگزیده برای شرکت در جشنواره‌ به ایران دعوت شده‌اند.

دهقان‌نیری به ایسنا گفت: در مرحله‌ی نهایی جشنواره، ۴ داور خارجی به همراه ۴ داور ایرانی، به عوامل برنامه‌ساز نمره می‌دهند. براین اساس در هر ساختار به عوامل برتر اول و دوم جایزه می‌دهیم. به نفر اول یک تندیس جشنواره، به همراه لوح تقدیر و ۱۵۰۰ دلار جایزه و به نفر دوم لوح تقدیر و هزار دلار جایزه اهدا می‌شود.

دبیر جشنواره یازدهم درباره‌ی تندیسی که به برگزیدگان اهدا می‌شود نیز گفت: جشنواره‌ یک تندیس ثابت دارد که با نام « تندیس زرین‌صدا» شناخته می‌شود و نمادی از صور اسرافیل است.

به گفته‌ی وی در جشنواره‌ی امسال ۵۵ برنامه‌ساز خارجی دعوت شده‌اند و با احتساب مهمانان ویژه، شامل اعضای ای‌بی‌یو و افرادی که سخنرانی دارند، تعداد مهمانان خارجی به عدد ۸۰ می‌رسد.

دهقان‌نیری در پاسخ به پرسش ایسنا، درباره‌ی میزان استقبال خارجی‌ها از دعوت‌هایی که از سوی جشنواره صدا به عمل آمده‌است؟ گفت: شروع کارمان بسیار فشرده بود و به‌خاطر همین ۷۰۰ ایمیل به برنامه‌سازان خارجی ارسال کردیم و برای شرکت درجشنواره به آنها فراخوان دادیم.

وی با اعلام این‌که در نهایت ۱۷۸ برنامه از سوی برنامه‌سازان خارجی به جشنواره ارسال شده است، در پاسخ به پرسشی درباره‌ی مقایسه آثار ارسالی امسال با سال‌های گذشته، خاطرنشان کرد: حضور مهمانان خارجی از جشنواره‌ی پنجم آغاز شد؛ بر این اساس در جشنواره پنجم ۴۰ مهمان خارجی شرکت کرده بودند، در جشنواره‌ی ششم تعداد مهمانان به عدد ۱۰۰ رسید، جشنواره‌ی هشتم ۵۴ مهمان خارجی داشت، جشنواره‌ی هشتم ۱۶۸ مهمان، جشنواره‌ی نهم ۱۷۰ مهمان و جشنواره‌ی دهم ۱۰۰ مهمان خارجی داشت. جشنواره‌ی امسال هم میزبان حدود ۱۸۰ مهمان خارجی است.

دبیر جشنواره یازدهم اعلام کرد: در سایت جشنواره‌ی امسال، امکانی را طراحی کردیم که برنامه‌سازان می‌توانستند ضمن ثبت‌نام برای شرکت‌ در جشنواره، برنامه‌هایشان را از طریق اینترنت ارسال کنند.

دهقان‌نیری در پاسخ به پرسش ایسنا، درباره‌ی میزان تعامل با اعضای ای‌بی‌یو، خاطرنشان کرد: تعامل خوبی داریم؛ ضمن این‌که دبیر کل ای‌بی‌یو یک ایرانی است که این تعامل را بیشتر می‌کند. البته معارفه ایشان درست همزمان با زمانی بود که ما کارمان را تازه شروع کرده بودیم و همین مساله کمی همکاری ما را دشوار می‌کرد؛ البته خانم وی‌جی، از نیروهای هماهنگ‌کننده ای‌بی‌یو، تعامل خوبی با ما دارند؛ ایشان از بین سخنرانان خارجی، ۱۰ نفر را معرفی کردند که یکی از آنها در زمره داوران ماست که اهل روسیه است.

وی از برگزاری کلاس‌های «ای‌بی‌یو پرایز»(ABU prize) به‌مدت دو روز در ایران خبر داد و افزود: در این کلاس‌ها، ضمن پخش کلیپ‌هایی از برنامه‌های برگزیده ۲۰۰۹، به موضوعاتی چون مسیرهای دستیابی به برنامه‌ای بزرگ، بررسی گروه کودک و جوان ای‌بی‌یو و نمایش رادیویی پرداخته می‌شود. ضمن این که به برنامه‌سازان گفته می‌شود که برای شرکت در جایزه ای بی یو باید چه نکاتی را لحاظ کنند.
او اعلام کرد: جشنواره‌ی امسال طی روزهای پنجم، ششم و هفتم در شهر رشت (زیباکنار) برگزار می‌شود و در روزهای سوم و چهارم هم در تهران خواهد بود.

دهقان‌نیری در پاسخ به پرسشی درباره‌ی استفاده از فرصت‌های جهانی جشنواره برای معرفی چهره‌ی واقعی ایران به جهانیان و اهالی رسانه‌ها و لزوم تعامل سایر نهادها و سازمان‌ها برای تحقق این امر، خاطر نشان کرد: سازمان میراث فرهنگی یکی از بال‌های کمک‌کننده‌ی جشنواره است که حضور صد‌درصدی دارد. این سازمان در سفرهای گردشگری، تهران‌گردی و غیره با ما همکاری دارد. در کنار سازمان میراث فرهنگی، شبکه‌ مختلف رادیو و تلویزیونی نیز با ما همکاری دارند. براین اساس شبکه جام‌جم و شبکه چهارسیما، کل میزگرد‌ها و پنل‌های جشنواره را پوشش می‌دهند. ضمن این‌که برنامه‌ای در شبکه‌ی دو سیما از ۱۵ اردیبهشت‌ماه به‌نام «صدای زرین» هر روز به مدت ۲۰ دقیقه پخش می‌شود و تا پایان جشنواره ادامه دارد.

وی درباره‌ی رادیو جشنواره نیز گفت: رادیو جشنواره، رادیوی مستقلی است که در خود جشنواره پخش می‌شود و با تمام شبکه‌های رادیویی نیز ارتباط خواهد داشت؛ بر این اساس ما در شبکه‌های مختلف مدام با مهمانان خارجی مصاحبه می‌گیریم و صدایشان پخش می‌شود؛ ضمن این‌که در محیط جشنواره هم پنل‌ها محل صحبت و انتقال تجارب برنامه‌سازان داخلی و خارجی است.

او در پاسخ به پرسشی درباره‌ی دبیرخانه‌ی دائمی جشنواره، خاطرنشان کرد: معاونت صدا، دفتر جشنواره دارد، تمام جشنواره‌ها در این دفتر دبیرخانه دارند و دبیرخانه‌ی دائمی جشنواره صدا نیز دراین دفتر است. ضمن این‌که سایتی طراحی کردیم که دائمی باشد و برنامه‌سازان بتوانند با آن ارتباط برقرار کنند.

دبیر یازدهمین جشنواره‌ی بین‌المللی رادیو درباره‌ی حضور برنامه‌سازان داخلی نیز اظهار کرد: حدود ۴۱۲ برنامه از سوی برنامه‌سازان داخلی ارسال شده‌است که از این تعداد ۹۹ برنامه به شبکه‌های استانی تعلق داشته‌اند. درنهایت هفت برنامه از شبکه‌های استانی پذیرفته شده‌است که از صدای قزوین، فارس، کهکیلویه‌وبویر‌احمد، خراسان جنوبی و بوشهر یک برنامه انتخاب شده‌اند. از صدای یزد نیز دو برنامه به مرحله‌ی نهایی راه یافته‌است.

به گفته‌ی وی در بین شبکه‌های سراسری، از رادیو ایران (۲۳ برنامه)، از ایران صدا (۱۵ برنامه)، البرز کرج (۲۷برنامه)، تجارت (۱۳برنامه)، تهران (۲۰ برنامه)، جوان (۲۶ برنامه)، سلامت (۲۲ برنامه)، صدای آشنا (۲۵ برنامه)، رادیو فرهنگ (۱۹ برنامه)، اداره‌ی کل فنی (۶ برنامه)، رادیو قرآن (۲۴ برنامه)، گفت‌وگو (۱۸ برنامه)، معارف (۱۸ برنامه) و معارف انگلیسی ندای اسلام (۱۴ برنامه)، مرکز نمایش‌های رادیو (۶ نمایش)، رادیو نوا (۱۲برنامه) و رادیو ورزش (۲۵ برنامه) به جشنواره ارسال شده‌است.

دهقان نیری گفت: از ۳۱۳ برنامه ارسالی از شبکه‌های سراسری، ۳۱ برنامه به بخش نهایی راه‌ یافتند.
او همچنین اعلام کرد در خلال جشنواره رادیو از ۵۰ تن از نیروهای پشتیبانی تولید(بخش ستادی) تقدیر می‌شود و به آنان یک سکه بهار آزادی به همراه مدال تلاش اهدا خواهد شد.

دهقان نیری در پایان از برگزاری هشت پنل در اجلاس جهانی صدا خبر داد و افزود: در اجلاس امسال رئیس سازمان صدا و سیما نشستی را با مهمانان خارجی خواهد داشت.

به گزارش رادیو نیوز، مهدی دهقان‌نیری، دبیر جشنواره بین‌المللی رادیو با اعلام برگزاری جشنواره بین‌المللی رادیو و سومین اجلاس جهانی صدا در ایستگاه زیباکنار از مشخص شدن برنامه‌های نهایی جشنواره توسط کمیته داوران خبر داد.
به گفته او از مجموع ۱۷۸ برنامه خارجی دریافتی ۱۴ برنامه به عنوان برگزیده معرفی می‌شوند. همچنین از مجموع ۴۱۲ برنامه داخلی جشنواره ۳۰۳ برنامه از شبکه‌های استانی و ۹۹ برنامه از مراکز استانی مورد ارزیابی داوران قرار گرفته است.

جلیل دارا مدیر کل فرهنگ وزارت علوم تحقیقات و فناوری در نخستین روز جشنواره با حضور در تالار مولوی از نمایش‌های «سمفونی کندوی زنبور عسل» به کارگردانی «شکوفه ماسوری»، نمایش «خروج» به کارگردانی «الوین میرزایف» از کشور آذربایجان و نمایش «پیره لاو» به کارگردانی «فریدون احمدی» از سنندج دیدن کرد و پس از پایان نمایش با عوامل اجرایی به دیدار و گفت‌وگو پرداخت.

بر اساس این گزارش با توجه به همکاری مرکز هنرهای نمایشی و حمایت این نهاد از سیزدهمین جشنواره تئاتر دانشگاهی ایران، کتاب‌های برگزیده انتشارات پژوهش مرکز در اختیار گروه‌های شهرستانی قرار گرفته است.

نقد تئاتر از نظر تا عمل، آگوستوبوآل، رنگین کمان آرزو، تئاتر پست مدرن، تئاتر آسیا، مبانی دکور و صحنه آرایی، تئاتر خصوصی در ایران، تماشاگران تئاتر، بکت و آنتروپی از جمله آثاری هستند که به همت واحد انتشارات، پژوهش و نمایش در اختیار دبیرخانه جشنواره قرار گرفته‌اند.

به گزارش رادیو نیوز، این کارگاه‌های تخصصی هم‌زمان با هفته بزرگداشت روز جهانی تئاتر،از ساعت ۱۰ تا ۱۳ روزهای یازدهم تا پانزدهم اردیبهشت‌ماه در تالار استاد انتظامی خانه هنرمندان ایران برپا می‌شود.

براین اساس؛ نخستین کارگاه با عنوان «نمایشنامه‌نویسی رادیو» با حضور محمد امیریاراحمدی روز شنبه ۱۱ اردیبهشت‌ماه برگزار می‌شود. پس از آن کارگاه طنز رادیویی با حضور مجید نظری نسب روز دوازدهم اردیبهشت، تهیه‌کنندگی رادیو توسط ماهزاد توکلی روز ۱۳ اردیبهشت‌، کارگردانی و بازیگری رادیو با حضور علی عمرانی روز ۱۴ اردیبهشت‌ و افکت رادیو توسط فرشاد آذرنیا روز چهارشنبه ۱۵ اردیبهشت‌ماه در محل یادشده برگزار می‌شوند.

علاقه‌مندان برای شرکت در این کارگاه‌ها می‌توانند تا پایان وقت اداری امروز، هشتم اردیبهشت‌ماه به خانه تئاتر مراجعه کنند و یا فردا در خانه هنرمندان ایران نزد ستاد اداری هفته بزرگداشت روز جهانی تئاتر ثبت‌نام کنند.

گفتنی است: اگر ظرفیت شرکت‌کنندگان کارگاه خاصی پر نشده باشد،علاقه‌مندان می‌توانند بعدازظهر هرروز در خانه هنرمندان ایران برای شرکت در آن کارگاه ثبت‌نام کنند.